PAS XHAMAVE
Dy botë pas xhamave,
të ndryshme, të kundërta ndoshta,
shkrihen e bëhen një,
natyrshëm njëra – tjetrën plotësojnë.
Në njërën anë të xhamit ajo,
e errëta dhomë,
me hekura kryqëzuar e blinduar,
në dhimbje dëshpërimi,
në heshtje, shpirti i trazuar.
Po, përtej xhamit ai,
mali i lartë blerimveshur,
Sinjale drite lëshon,
shpresën brenda zemsës së drobitur
zgjon e ndriçon.
Pas xhamit,
në dhomën plot dritë,
pranë oxhakut flakëruar,
një filxhan çaji me aromë dehëse
lulesh duke shijuar.
E përtej tij, e gjelbërta
e pishave kryelarta,
nën petkun e bardhësisë së borës,
që bie pa pushim,
e gjitha në vezullim ndriçon.
Drita e rrezeve të argjendta,
në zgjatimin e vet të zjarrtë,
mbi bardhësinë e borës së paanë,
lehtas me cikjen e saj,
gjithçka në parajsë
ndriçon e pasqyron.
17.06.2023
L O T I
Drithëruar trupi i akullt,
prej zemrës bërë akull.
Mjegullues, i nxehtë, përvëlues,
loti sytë pushton.
Hidhëruar prej dëshpërimit,
ai të vërtetën di.
Me mundin e pafajësisë,
vargonjtë që shpresën kanë burgosur,
zhytur në kurthe pusesh të thella,
në vetmohim,
tharë loti i trishtimit,
me zjarrin e vet,
arrin t’i shkrijë.
Peshën vuajtjes ia lehtëson,
dhimbjen arrin sfidon.
Pas lotit, shikimi qartësuar,
buzëqeshja triumfuar,
natyrshëm shpirti lumturohet,
fuqia e tij magjike,
përjetësisht MITIZOHET.
12.07.2023
TË ARDHMEN NDRIÇON
Me ritmin e tik – tak – ut të orës,
në rrokullisjen e ditë – netëve, stinëve,
në vite e dekada,
ecën e nuk ndalet koha.
Në ecjen e vet, kudo
gjurmë gdhend e skalit.
Gjurmë,
brenda tyre në ngjeshje radhitur:
vuajtje e dështime,
dhimbje e trishtime.
Në gjurmë,
me dritë shkëlqimi veshur:
gëzimi, krenaria,
me aroma dehëse lumturia.
E shkuara në kujtime,
përvojë e reflektime.
Kurrësesi e shkuara,
në kurthe rrjetash merimangash.
Herë pas here,
prej gjumit letargjik,
në kujtime zgjohet e shkuara.
Zgjohet e në dritësimin e vet,
e sigurt orienton
projektimin e ndriçimit,
të rrugës drejt së ardhmes…
15.06.2023
