Më 22 korrik, 2023, u gjenda në peisazhin rrezatues të Doberdolit, një cep magjepsës në zemër të Tropojës, porta e hapur drejt Alpeve Shqiptare.
Këtu, në mes baritoreve alpine të mbushura me boronica dhe fushave të barit që shkëlqenin nën prekjen e diellit, hasa në një pamje të jashtëzakonshme.
Ndërsa dielli ngjitej në qiellin e qartë të mëngjesit, duke hedhur hije të gjata që valviteshin mbi terrenin e ashpër, u takova me Sokol Avdian.
Një burrë i thjeshtë nga fshati, Sokoli ishte i zhytur në një punë dashurie – duke riparuar rrugën e dëmtuar që lidhte bjeshkën me Ceremin.
Si Pavlik Morozov ose Spiderman, Sokoli ishte një fanar drite i shërbimit të pakushtëzuar, por ai nuk ishte një produkt i propagandës ose një personazh i sajuar; ai ishte një hero i vërtetë, i gjallë.
Forca e karakterit të Sokolit u manifestua në veprimet e tij, duke jehuar urtësinë e Nënë Terezës: “Jo të gjithë ne mund të bëjmë gjëra të mëdha. Por ne mund të bëjmë gjëra të vogla me dashuri të madhe.” Sokoli, megjithatë, shkoi përtej këtyre fjalëve. Ai nuk e kufizoi veten në akte të vogla të mirësisë – ai i kushtoi tërë jetën dhe pasurinë e tij komunitetit të tij. Punën e Sokolit nuk mund ta quaja vetëm një akt shërbimi; ishte misioni i jetës së tij, i nxitur nga dashuria e pakushtëzuar për atdheun dhe njerëzit e tij.
Rreth mesditës, ndërsa unë përfshihesha në aktin tim të vogël të shërbimit duke ndihmuar Sokolin, u preka nga përkushtimi i tij. Sjellja e tij e thjeshtë fshehte kontributin e tij të çmuar për mirëqenien dhe sigurinë e komunitetit të tij. Qetësia e bjeshkës piktoreske dhe turistët nga Gjermania, Austria, Izraeli, Holanda dhe më gjerë, duke shijuar qëndrimin e tyre, ishin dëshmi të përpjekjeve të tij të pandërprera.
Megjithatë, në orën 3 të pasdites, kjo paqe u shemb nga një tragjedi që do të linte një shenjë të zgjatur në zemrat e banorëve të Doberdolit. Një fatkeqësi e papritur mori Sokolin nga ne. Por, edhe përballë një ngjarjeje kaq shkatërruese, fryma e komunitetit dhe unitetit që Sokoli përfaqësonte mbeti e pathyeshme. Ndihmë e shpejtë erdhi nga Ministri Peleshi, i cili organizoi një helikopter për ta dërguar Sokolin në spitalin e traumës. Motra ime, Afërdita, u gjend me guxim dhe qëndroi pranë Sokolit, duke u kujdesur për të deri sa erdhi ndihma mjekësore.
Këto akte të guximshme dhe përkrahja e madhe ishin kujtime të bukura të forcës së komunitetit tonë dhe ndikimit të jetës së Sokolit. Sot, ne jemi duke vuajtur humbjen e një heroi të vërtetë, një shërbyesi të palodhur të popullit, një patrioti. Por mes dhimbjes sonë, ne gjithashtu festojmë frymën e Sokolit, një frymë që do të vazhdojë të na frymëzojë dhe udhëzojë në vitet që vijnë.
Lamtumirë, Sokol Avdia, trashëgimia jote do të jetë e gjallë përmes veprave të tua dhe frymëzimit që ke lënë pas. Emri yt do të rezonojë nëpër male, duke u bërë pjesë e legjendave të kreshnikëve që na rritën dhe na edukuan. Falënderojmë zemrën tënde të madhe dhe kontributin tënd të çmuar. Ndihma jote dhe sakrifica të pashoqta do të jenë një shembull për brezat që vijnë.
Pusho në paqe, në Alpet e Tropojës, në afërsi të zanave të malit dhe legjendave të kreshnikëve që na rritën dhe na edukuan. Kujtimi yt do të jetë i përjetshëm.
