Botuar në 2016-n!
LËMSH
I
Lëmsh vjen dritareve dita,
dhe syve të hapur gjithashtu!
Duart prangosen lëmshit.
Unë?-I burgosuri i përjetshëm këtu!
Krevati shndërrohet në lëmsh mëkatesh,
lotësh, dhimbjesh pa start!
Në portën time, foli lëmshi,
pa zë, frymën këputur e pat’!
Dita loton rëndesës së tij!
Oh… ç’dhimbje mban kraharori!
Letra s’i mban dot !
Laget, griset në lotë!
II
Këmbët lëmshohen në ecje,
rrëzohem deri n’gjakosje!
I prangosur,
i brengosur,
i plagosur!
Shaj fatin e pafat!
Dyert e shpresës lëmsh!
Shemben mbi ëndrrat e vdekura!
Aq shekuj jetese, pakupim!
Jetova me shpresën e përhimtë.
Ding-dong
çanga tingëllon!
Një lëmsh…
ndjenjat m’i zapton!
III
Tinguj lëmsh më tingëllojnë,
s’di çfarë thonë!
Turbullueshëm vështroj qiellin,
çfarë dua, s’e di!
Boshatiset arka e shpresës!
mbushet me ëndrra lëmsh.
N’vajtim mbeti qyqja e vjeshtës!
njësoj si shpirti jetim.
Thith cigaret e helmatosura,
një…
dy…paketa mbaroi!
Tymi lëmsh para syve,
sikurse ëndrrat e aq viteve!
IV
Bashkë me ëndrrën,
po shuhem si fund qiriu…
Qielli coptohet
në tridhjetë copëza të vuajtjeve mia…
Bota më dha lamtumirën,
ndaj eca në rrugët e bëra lëmsh,
shtruar me paragjykime…
Ndodhem në udhëkryq
të vdekjes shpirtërore,
me peshën e vetgjykimit.
V
Lëmshohen retë e shpresës.
Qielli u vrenjt…
Ditë-zie në të djeshmen e të sotmen!
Toka rënkon me dhimbje.
Teksa e shkel…
këmbët gjakosen ferrave të jetës!
Ulem i lodhur, të pushoj
mbi qilimin e zi,
të dhimbjeve mia.
Pyes: Koha kur do ndryshojë
e në horizont të më shfaqet
një cop Diell?
VI
Bota bëhet lëmsh…
njerëzit gjithsesi!
Në valle të lotit,
kërcejmë Unë dhe Ti.
Këmbët lëmshohen,
pluhurit të jetës!
bashkë të turbulluar,
presim çastin e të vërtetës.
I ëmbël, apo i hidhur,
s’di si do jetë!?
Veçse në ndodhtë e dyta,
lamtumirën ta jap vetë.
Lot s’dua,
as pikëllim kurrësesi.
Do t’i marr dhimbjet me vete,
që t’më bëjnë shoqëri.
VII
Mëngjesi i ftohtë si kufomë.
Kërkoj diellin e arratisur,
teksa retë mbarsin njëra-tjetrën!
Toka ku shkel,
mbytet
me lotët e qiellit.
Një cop plis lëmsh baltosur,
marr ndër duar…e shtrëngoj fort.
Me dhimbje dua ta shtrydh dhimbjen!
VIII
Akrepat e orës u lëmshuan
kur tërmeti shembi zemrën!
I vetmi abazhur u thye…
drita u fik!
Errësira më tremb,
por duhet akoma
në gërmadhat e jetës
me gjysëm fryme të pres…
Rrebeshet e shiut,
lagën këmishën e zezë të fatit!
Por unë, prita…prita…prita…
Të nesërmen!
IX
Dielli bie mbi gërmadha,
trupi dhemb kudo!
Lëmshi lidhet nyje!
Zotit i lutem me shpirt nudo…
Trokas portës së fatit,
gjysmë-shembur…
Kërkoj shpresën e pritur,
viteve ngjeshur lëmsh,
këtë portë… Ah, këtë portë lëmsh.
Askush s’e hapi atë derë
ndaj ulem lodhur e coptuar,
mbush gotën plot lot!
Të pi fatin e helmatosur,
me halle lëmsh plot e përplot!
X
Lëmsh qyteti i ëndrrave të mia.
Rrethuar me ferra,
tela gjembash,
nga ushtritë e dhimbjes…
Unë, si kalë i penguar,
këmbëgjakosur prangave,
zvarritem shtigjeve të brengave.
Rezultat s’po arrij.
Mbeta prangosur arsyes…
që vetëm unë e di!
XI
Penguar ashtu, me pranga
të ftohta akull,
mundohem zvarrë,
jetës t’i bëj ballë.
Fati kundërshton
dëshirën për jetesë
e kacafytem me të,
për pak liri-diell!
Qielli im,
i vrenjtur…
bubullon…
shkrepton, rrufe dhimbjesh,
lëmshuar si pije miks!
Dua vetëm dy sekonda,
jetë diellore,
të shemb ekzistencën planetare,
bardhë e zi!
XII
Lëmsh, cilindri matematiko-mendor!
E ngre, rrëzohet…
sërish provoj…
Mbi katërkëndëshin e jetës,
përfundimi del : ” Një petëz ngjyrosur
me bojë të zezë”!
Kub mbi kub ngre kështjellë,
mbi tavolinën e shpresës!
Çatia trekëndësh e saj bie,
nga era e fatit të mjerë !
Turbullueshëm shkruaj,
në dërrasen e zezë të jetës!
Fundmuajtë,
që ikin plotë dhimbje!
Një… Dy… Tre…
deri në dymbëdhjetë.
Zilja ra…
mbeta për vjeshtë!
Ulërimat e muajve në ikje,
më kujtuan përfundimin :
“Treqind e gjashtëdhjetë e pesë”!
