Gjatë shtatzënisë, disa qeliza të
fëmijës migrojnë (kalojnë) në qarkullimin e gjakut të nënës dhe më pas kthehen sërish tek fëmija.
Quhet “mikrokimerizmi nënë-fetus”.
Për 41 javë, qelizat përzihen dhe
ato qarkullojnë para e mbrapsht dhe, pas lindjes së fëmijës, shumë prej këtyre qelizave mbeten në trupin e nënës, duke lënë një gjurmë të përhershme në indet, kockat, trurin dhe lëkurën e nënës, dhe shpesh duke qëndruar atje për dekada.
Çdo fëmijë tjetër që mund të ketë një nënë do të lërë një gjurmë të ngjashme në trupin e saj. Edhe nëse shtatzënia nuk përfundon, ose nëse ndodh një abort, këto qeliza migrojnë gjithsesi në rrjedhën e gjakut amtar.
Hulumtimet kanë treguar se nëse zemra e nënës lëndohet, qelizat e fetusit do të nxitojnë në vendin e dëmtimit dhe po ato do të shndërrohen në qeliza të specializuara për riparimin e zemrës. Fëmija ndihmon nënën të korigjohet, ndërsa nëna ndërton trupin e fëmijës dhe e rrit atë.
Kjo është shpesh arsyeja pse disa sëmundje zhduken gjatë shtatzënisë.
Është e mahnitshme se si trupi i nënës e mbron fëmijën me çdo kusht, dhe fëmija mbron dhe rindërton nënën në këmbim, në mënyrë që ata të mund të zhvillohen dhe të mbijetojnë në mënyrë të sigurt.
Le të mendojmë për një moment për dëshirat e shtatzënisë. Çfarë i duhej nënës, që fëmija të realizonte dëshirën e saj? Studimet treguan gjithashtu praninë e qelizave fetale në trurin e nënës së saj 18 vjet pas lindjes.
Sa e mrekullueshme është kjo?
Nargis Kizalbash
