Tek laja ftyren në nadje herët, ia ngula sytë pasqyrës si me dasht me birua. S’di si e kam një shikim kështu zjarri kur bahem me nerva dhe pa fol të paralizoj, a thua jam shtrigë?!
Asht teknika jeme me tregua se jam e fort, po po e fort. E kam sajua vet qysh e vogël kur tanë bota mi hakrronte dhamtë dhe unë doja me ju thanë se nuk tutem, se jam ma e forta ndër tanë trimat ndër këto anë, me kohën vetja me vertetoj plot mijra herë se kishte pas pas drejt, trimat e çartun janë tretë si sheqeri në filxhan të kafes kur e përzin lehtë e lehtë.
Tash vetja jeme po ma kthen me tnjejtën monedhë sikur don me thanë:” hë ça don” si ata që janë tek dopja e pestë e botën e kanë pushtua.
Hiç i thash, po shoh surratin tanë të bukur dhe kuptoj pse dita asht gri prap… deshta me kap për flokësh po e lash hajde se gjynah, nuk durohet kur qanë e ka zanin si fmijë i llastum kur i marrin lojën e preferume, lene dreqin se kush ka nge mu marrë pesë sahat mas saj.
Nuk mundesh me ngrit zanin me gjysmën tande më tha nji za tek veshi, keq e mirë do të duhet mu përshtat, diku shtërgo e diku lësho se s’ke ca banë. Janë do frymor që i durojmë për qefit se na zbavit prezenca e tyre, mungesa na ban me “depresion” tash po folim me kompetenca si psikolog në terapi kolektive, po de…
Zilja ra rishtazit, mu kujtua se po duhet me marrë malin me gëzim t’madh dhe atje shoh ma qartë, jam letsua si pupula e zogut në fluturim,qysh se zjarrin e zemërs e lash në pasqyrë dhe brengat i bëra terapi me gjymën teme, nadje herët tek laja sytë e ballit e qerpikun e gjatë.
Ajo buzëqeshi me ironi “Ma bash ditën e mirë moj bukuri!”
