Dikur, të gjithë njerëzit ishin perëndi. Por ata abuzuan me privilegjet e tyre aq shumë sa Brahmâ, mjeshtri i perëndive, vendosi t’ua heqë fuqinë që kishin që të mos mundeshin të shkatërronin hyjnoren e tyre. Kështu që Brahmâ organizoi një këshill për të vendosur mbi një vend fshehjeje që do të ishte e pamundur të zbulohej. Fillimisht, e morën fjalën Zotat e mitur, duke sugjeruar:
– Le ta varrosim fuqinë hyjnore thellë brenda tokës!
Por Brahman u përgjigj:
– Unë shoh që nuk e njihni kuriozitetin e njeriut! Ai do ta kërkojë dhe gërmojë dhe një ditë do ta gjejë.
– Atëhere, le ta hedhim në thellësi të oqeaneve, thanë Zotat e mitur!
Brahma psherëtiu:
– Unë i njoh shumë mirë njerëzit, herët ose vonë ata do ta eksplorojnë dyshemenë e oqeanit dhe do ta nxjerrin në sipërfaqe fuqinë hyjnore. Ata janë përjetësisht të pakënaqur. Zotat e mitur nuk dinin më çfarë të thoshin.
– Ku duhet ta fshehim atëherë? Nëse besojmë atë që thoni Ju, nuk ka vend, nën tokë, në qiell ose në fund të deteve, ku njerëzit nuk do të arrijnë një ditë…
Brahma foli përsëri:
– Unë e di se çfarë do të bëjmë! Le ta fshehim fuqinë Hyjnore në thellësinë e zemrave të njerëzve, është i vetmi vend ku atyre nuk do t’u shkojë mendja ta kërkojnë atë.
Dhe që nga ajo kohë Njeriu ka shkuar rreth e rrotull tokës, ka gërmuar, ka eksploruar, ka kontrolluar thellësitë e deteve … në kërkim të “diçkaje” që është brenda vetvetes.
Legjendë Hindu
