Edhe sod e qaj Klodin, djalin që e njoha veç në dekën mizore që e mrrini në të 25-t e tij!
Me të qaj veten e pafuqinë teme me e ba shembull shtetin që vret, popullin që hesht, njeriun që shmanget, babën që gjykon, nanën që krenon, vëllanë që pajtohet e motrën që harron…
Pushkatimi i Klodianit me urdhën shteti dhe me dorë shteti na tregoi se kushdo mundet me e pas radhën!
Pa gajle hiç!
Pa iu dridh qerpiku autorit e autorëve, të fortëve që kanë në dore jetët tona të marruna peng nga hajvanë me lekë e kriminelë me pushtet!
Na mjaftoi një mashtrim ofensiv shtetnor që iu ba babës së Klodianit që na të heshtnim, që na të pajtoheshim me marramendjen e tij, për t’i hap udhën një tjetër vrasësi me pagesë nga shteti!
E sod vajtojmë si të mjerë, jo vetëm për atë fëmijë, as për fatkobin e tmerrshëm që na rri mas dere, po se na nuk e mbrojtëm dot vdekjen e Klodit! Se atë e përdhosi shteti e pushteti i korrupsionit, i drogës e i krimit, tue i mbet mas dere në një anë e tue i ul vjetët e dënimit vrasësit nga ana tjetër!
Ashtu ka me ndodh prapë!
E nesër e ka radhën prapë nji i pamundun; nji Klodian tjetër që thyen rregullin e del natën; që polici bos paresh e me fuqi fodulli prej armës që mban në brez e prej postit qe i ka dhanë miku i vume në krye të policisë, godet fëmijën në breg pa piken e mëshirës!
Ai e di se jo vetëm deti asht i tij, po edhe bregu, edhe toka, edhe qielli, e ç’a janë ata njerëz që rrinë para bishës që ai ka marrë me dalldis veten e njerëzit e vet?
Parellinjtë e krimit me dirigjent shtetin ma të korruptuem në glob do na vrasin prapë!
Do na përbuzin e përqeshin prapë!
Do hyjnë prape në tratativa me ble vdekjen, e na do bajmë sërish atë që kena ba deri sod; të kqyrim nga pragu i derës e mrena!
Po kur të na vijnë ne k’ta sundues gjakatar te dera ç’a do bajmë?
Ja, kjo është pyetja….
