Bashkë me nëntorin ’91, erdhi në Tiranë edhe zonja Robin.
E bukur – si pariziene.
E fisme – në dejet e saj rridhte gjak blu (aristokrate).
Kishte ardhur në Tiranë e dërguar e gazetës “Le Figaro”.
Bënte ftohtë për zonjëzën-ishte palca e dimrit.
Ishte errësirë-jetonim edhe në shekullin e atomit, edhe në një skaj të Ilirisë.
Kishte uri parizienia, sepse e kërkonte supën e nxehtë! (Qiqra në hell, kur soba pa korrent ishte kallkan!)
I erdhi vërdallë Tiranës.
Në krah kishte një djalë.
Sa i ditur, aq edhe i bukur.
Me origjinë nga Kruja.
I lindur në Ulqin, banues në Sarajevë, i diplomuar inxhinier.
Kishte punuar, për llogari të amerikanëve, në ndërtimin e një hidrocentrali në Kuvajt.
Quhej Sadedin Dollaku.
Francezka ngjiti shkallët e “Zërit të popullit”. E priti kryeredaktori.
Në atë kohë Përparim Xhixha.
-Dua të bëjmë një ndërmarrje të përbashkët.
-Mersi! -u përgjigj Përparimi.
-Ne duam 70 për qind të aksioneve!
-Mersi!-Përparimi.
-Duam që gazeta, gradualisht, të bëhet e pavarur. Me orientim nga e majta.
-Mersi, – sa nuk thirri kryeredaktori, që nuk ia hante qeni shkopin për nuhatje në fushën e perspektivave.
-Unë do të qëndroj në Tiranë një javë, – tha zonja Robin.
– Au revoir!…Mirupafshim!
Për fatin e keq të Përparim Xhixhës, Sadedin Dollaku kishte krushqi me Pandi Carapulin.
Pandi ishte drejtor i drejtorisë mekanike.
Nëndrejtor ishte Kriton Papa.
Të dy miqtë e mi.
I thanë Dollakut të takonte edhe kryeredaktorin e “RD”-së.
Një ditë erdhën në redaksi.
Në fillim më tregoi për takimin me Përparimin.
Më foli me hollësi, por pa entusiazëm.
E nuhata. “ZP”-ja i kishte dalë nga zemra!
Duke lënë mënjanë modestinë, dua të theksoj se, në atë kohë “RD”-ja ishte në zenit, kurse “ZP”-ja në krizën e saj më të thellë.
Kjo ishte në favorin tim.
Më parë se të nisnim debatin, zonja e kolme hoqi dorezat.
U fut në temë:
– T’i lëmë hollësitë. Ne kërkojmë 60 për qind të aksioneve. Ju kusurin.
– Duam më shumë aksione. Jemi të varfër!
– Po më habisni, zoti kryeredaktor! Për dy arsye.
Së pari, nuk keni asnjë kapital.
Populli juaj ka një fjalë të urtë:
Edhe dhi e zgjebosur, edhe bishtin përpjetë!
(Kishte të drejtë! Punonim në një ndërtesë, që i kishte dalë pronari).
Së dyti, unë kam gjetur një partner tjetër më të leverdishëm!
-Në qoftë se keni gjetur partner, pse trokitët në derën tonë?!
Qeshi. O zot!
U shfaqën një palë dhëmbë si prej fildishi!
-Bëjmë një skonto, -tha.- Ne 51 për qind, pjesën tjetër ju.
-Dakord!-i thashë dhe i zgjata dorën.
Dora e saj nuk lëvizi.
Imja, mbeti si kobure.
Nuk i mbajta mëri, sepse ishte bjonde.
E ndërsa, dora kobure e mendja në dilemë, francezka hapi gojën:
– Për kureshtje: Ç’kapitale ofroni ju, zoti kryeredaktor?
– Bashkim Trenovën, sekretarin e kolegjumit, me gjithë mustaqe!
Ja ku e keni! Mund ta merrni që sot!
Një pauzë.
Përkthim.
Një e qeshur melodioze…
dhe dy duar e një palë buzë të kuqe, që u ngjitën pak majtas buzëve të mia!
Çfarë nuk e zë të gjorin njeri, në këtë botë jallane, dhe nuk e përballon me vështirësi!
-Në fundjanar ju presim në Paris! Bashkë u kuptuam.
Le të punojnë specialistët.
