NJË ËNDËRR
Në një vend të shkretë të Iranit është një kullë prej guri, jo shumë e lartë, pa dyer e pa dritare. Në dhomën e vetme të saj (dyshemeja e së cilës është prej dheu dhe ka formë rrethi) është një tryezë druri dhe një stol. Në atë qeli rrethore, një njeri, që më ngjason, shkruan me shkronja që s’i kuptoj një poemë të gjatë për një njeri, i cili në një tjetër qeli rrethore shkruan një poemë për një njeri, i cili në një tjetër qeli… Procesi nuk ka mbarim dhe askush nuk do të mund ta lexojë atë që shkruajnë të burgosurit
THIKA
Në një sirtar është një thikë. E farkëtuar në Toledo, nga fundi i shekullit të kaluar; Luis Melian Lafinuri ia dha tim ati, që e solli nga Uruguai; Evaristo Karriegoja e pati dikur në dorë. Ata që e shohin duhet të luajnë një copë herë me të; me sa duket, kishin kohë që e kërkonin; dora ngutet të shtrëngojë dorezën që e mirëpret; tehu i bindur dhe i fuqishëm luan me përpikëri brenda millit.
Tjetër gjë do thika. Nuk është thjesht një strukturë e bërë me metale; njerëzit e menduan dhe e krijuan për një qëllim shumë të përpiktë; në njëfarë mënyre të përjetshme, është thika që mbrëmë vrau një njeri në Takuarembo, si dhe thikat që vranë Cezarin. Do që të vrasë, do që ta derdhë gjakun dhunshëm.
Në një sirtar të skrivanisë, mes blloqesh e letrash, pafundësisht, jeton thika me ëndrrën e saj të thjeshtë prej tigri dhe dora merr guxim kur e drejton, pasi metali guxon, metali që parandien në çdo prekje vrasësin, për të cilin e krijuan njerëzit.
Ndonjëherë më jep keqardhje. Kaq shumë ashpërsi, kaq shumë besim, kaq shumë mendjemadhësi e urtë apo e pafajshme, dhe vitet shkojnë, të kotë.
LEGJENDË
Abeli dhe Kaini u takuan pas vdekjes së Abelit. Po ecnin në shkretëtirë dhe e dalluan njeri-tjetrin që larg, pasi të dy ishin shumë të gjatë. Të dy vëllezërit u ulën përdhe, ndezën një zjarr dhe filluan të hanin. Qëndronin në heshtje, në heshtjen e njerëzve të lodhur kur perëndon dielli. Në qiell shfaqej ndonjë yll, që ende nuk kishte emër. Në dritën e zjarrit, Kaini vërejti shenjën e gurit në ballin e Abelit dhe lëshoi nga dora bukën që po e çonte në gojë e i kërkoi t’ia falte krimin.
Abeli u përgjigj:
– Më ke vrarë ti mua apo unë ty? Nuk më kujtohet; tani jemi këtu së bashku, si dikur.
– Tani e kuptoj se vërtet më ke falur, – tha Kaini. – Sepse të harrosh, do të thotë të falësh. Edhe unë do të mundohem të harroj.
Abeli tha ngadalë:
– Ashtu është. Sa kohë zgjat brejtja e ndërgjegjes, zgjat edhe faji.
