* * *
Kur isha ujk i ri
me gjak blu
(eh, ato ditë të largëta!)
mblidhja manaferra
në fund të rrezeve të diellit
aty ku piqeshin
majat e gjinjve të tu
I mbytur në dritë
me frymë ndizja shkarpa të lagështa
* * *
Më buçiti zemra
kur vodha zjarrin e syve të ujqërve
për ty!
Buzë lumit që rridhte luginës së blertë
u përqafuam;
zjarri i ndezur e ne pranë tij.
Gjithçka kishte ndodhur!
Më lindi dëshira t’ia mbathja,
bashkë me ujqërit e mi të verbër,
të prerë në besë!
Qumësht e zjarr
Me buzët
në majën e gjirit tënd,
dukem
si bletë naive,
që e ka humbur
qiellin.
Aty më merr gjumi,
në Udhën e Qumështit,
ti,
ujqërve brenda meje
u mësove
si të ndezin zjarr!
Kënga ime
Le të qajë kënga ime,
prapë do ta këndoj;
zog i egër me krahë të fortë.
Nxora nga balta një mjellmë.
Kjo është kënga ime,
e shpëtimtarit,
që nuk ia tregon mjellmës
emrin e vet!
Ajo s’duhet t’ia dijë për nder!
Një mjellmë e shpëtuar
është një hijeshi më shumë.
Një vdekje më pak;
kjo e pasuron jetën.
Zogj si unë enden rrallë qiejve,
toka është e ndotur nga tytat e zjarrit,
me shenjëtarë të sprovuar
na e këpusin jetën.
Me shumë zotësi!
Mbijetova sa për të shpëtuar një mjellmë
nga balta,
më vrisni pa u errur
nata!
Le të qajë kënga ime;
unë e këndova!
Ujqërit e mi
Tufën e ujqërve të mi e ruaj vetë!
Asnjë dele nuk mund t’u hyjë atyre pafajshëm
mes dhëmbëve,
asnjë kësulëkuqe
mes këmbëve.
S’do të mbajnë kurrë mbi kurriz,
turpin e krimit mbi qenie të prajta.
Ata do sulmojnë bariun e deleve
e burrat koqevegjël të kësulëkuqeve.
Ujqërit e mi,
vdesin urie e s’pranojnë t’i hanë,
as të lënë shtatzënë me dhunë
kësulëkuqe me shporta,
mbushur me fruta,
të buta,
për gjyshet.
Ujqërit e mi të egër,
të bukur,
sy jeshilë,
i ulërijnë hënës,
lëpijnë gjakun e plagës së vet
e ecin me mijëra kilometra
në këmbë,
pa pikë uji në gojë,
për të ushqyer fëmijët e vet!
Delet i therim ne,
për qejf
e kësulëkuqet i përdhunojmë,
në rresht, me listë!
Ujqërit e mi ndryshojnë,
ata janë të egër;
ne jemi thjesht të pistë!
* * *
Pak para se të mbërrish,
s’do t’i shohësh më gjurmët e asaj
drejt së cilës je nisur,
ato që të ndihmuan ta gjeje
rrugën në terr.
Mos u habit,
t’i ka hedhur duart në qafë
e po të puth.
Ja pse ti s’i sheh
gjurmët e saj mbi pluhur.
Këngë e keqe dimri
M’ka kapur një frikë
Siç të shpon një thikë
Ti ke me ikë!
Në gjoks më dhemb hëna
Si t’i kish qoshet të ngrëna
Ti s’do të rrish brenda
Më rrjedh në tru një Danub
I turbullt, i ngathët, si plumb
Ti nga sytë po më humb
M’duket e harrove bregun tjetër
Ku të ulur në një bar të vjetër
Më shkruaje me puthje një letër
S’ta shoh në sy lindjen e yjeve
Vjeshtën, as pranverën e pyjeve
Ti shpirtit tim s’u bie më fyejve
Ky dimër po mbjell akull arterieve
Po ngrin në faqe lotët e drerëve
Ti po largohesh si dielli pas reve
Shkon një mjegull ultas mbi tokë
S’shihen trungje e degë mbi kokë
Bryma e ngrirë më thinj në flokë
I shqyhet partitura zogut në rrem
As këngë, as vaj, as vrem
Ti po i largohesh shpirtit tem!
Ujkonja
E dashur ujkonjë!
Ti s’i lexo mesazhet e mia,
as statuset me zogj,
në takime s’vjen,
do ndahem nga ty!
Pa ty mbetsha
e hëna që të habit
më lëntë pa sy!
Sytë që s’të shohin ty
s’janë më të tillë.
Ujk i vdekur në përrua,
pa qengj përfundi.
Askush s’ma turbullon ujin
as qiellin.
S’ka qiell, as det pa ty!
Hënës këndoja ninullën e gjumit,
mes gjëmash ujkonjë,
grua e harruar në majë të një guri,
gur që m’peshon në zemër.
s’je as ujkonjë, as femër,
hënë e largët,
ujkonjë që s’lexon mesazhe,
rri e më m’baj të egër!
Nata e hëna janë të tuat,
përroi i ngrirë i imi,
takohemi në akull,
pa çelur agimi.
Kjo është kënga e një ujku që të do!
