Ku je moj sy-bukura e viteve të gjallërisë?!
Pyesin fjalët që duan të bëhen poezi
Pyesin ato që duan të bëhen ti!
Të sheh nata
Sytë i pjellin yje
Të sheh drita në ëndërr
Dhe formën tënde merr!
Ti e ngut vjeshtën
Piqen mollët, rrushi…
Pastaj e ngut dimrin
Dhe bëhesh lule pranvere;
Oh, ti e ngut jetën
Sa një ëndërr e bën
Pastaj zhdukesh
Dhe poezitë e mia dalin nëpër natë
Me vargje mungestare
Të kërkojnë deri në hënë
Por ti harron të jesh diku
Plot harrime është jeta
Kryeharrimi-vdekja
Mos harro, e dashur!
PËRKOHËSI(SHT)
E idhtë koha;
Treguesit e orës
I quajtën akrepa,
Lëshojnë helm në minuta,
Jeta pi lëngun e kohës
Dhe njeriu mendon që është.
EVIDENCË
Çfarë mund të blejnë të pafytyrët
Me paratë e (ish-)fytyrës?!
-Ndoshta qindra t’tjera
Por kurrë më-të tyren!
PROCES
Kujt t’ia besoj dehjen time këtë natë
Veten time kujt t’ia besoj?!
Këtë natë në duar të territ
Me rrugët që fluturojnë…
Eh, o shoku im lexues
Është e vështirë jeta e një djaloshi
Që ikën përditë nga djalëria e tij
Dhe rraset drejt një tuneli të ashpër
Prej të cilit duhet të dalë
I vdekur, ose burrë!
Ndërkaq, mina e orës së jetës
Më shpërthen në duar,
O Zot, koha në duar më plagos
Dhe sytë e lagur shohin djegien
Por s’e shuajnë dot,
Lehin qentë në ankthin tim
E qen askund nuk shoh
Kopilat e fshehtë
Duan të më hanë tinëz.
Pra, o shoku im
Ky është auditori
Në të cilin ulet kandidati për burrë;
Provimet janë mësime
Dhe unë ende s’kam mësuar krejt:
Kujt t’ia besoj këtë natë,
Veten time, kujt t’ia besoj?!
