Ata janë përshtatur mirë me të ftohtin, me gëzof të trashë, këmbë të gjata dhe brirë të mprehta si thika bifteku
Dukej si një ide e mirë në atë kohë. Kur fermerëve kanadezë të derrave iu tha në vitet 1980 se grupi i gjeneve të kafshëve të tyre ishte i hollë, ata iu drejtuan derrave të egër nga Britania për përmirësim, duke i kryqëzuar me një lloj të përmirësuar të derrit shtëpiak. Kjo dha një krijesë më të gjatë me një brinjë shtesë dhe më shumë mish për secilën kafshë.
Më pas, në vitin 2001, tregu i mishit të derrit ra. Disa fermerë, të paaftë për të shitur stokun e tyre, thjesht i lëshuan derrat e tyre hibridë në natyrë.
Sot pasardhësit e këtyre derrave bredhin në provincat e pyjeve kanadeze, një turmë prej rreth 62,000 kafshësh. Ata riprodhohen në një pyll dhe janë përshtatur mirë për t’i bërë ballë dimrave ekstremë, me gëzof të trashë dhe këmbë të gjata që i lejojnë të kalojnë nëpër dëborë.
Tufat e tyre janë të afta të presin çfarëdo që u del para si thikat e biftekut. Mbarështimi i tyre nisi për mish, pir u jep atyre një masë shqetësuese tani, ata janë të egër.
Një derr i kapur peshonte më shumë se 280 kg (600 lbs). Ata janë omnivorë shkatërrues, oportunistë, të cilët ushqehen duke futur feçkën dhe kërkojnë rrënjë dhe kërpudhat e tyre në tokë.
Disa fermerë kanadezë tani jetojnë me frikën e sulmit të hektarëve të të korrave se do të shkatërrohen nga tufat e derrav. “Ata janë superderra turbocharged,” thotë Ryan Brook i Universitetit të Saskatchewan: kafshët janë edhe të zgjuara dhe të adaptueshme.
Ato kanë mësuar, për shembull, të gërmojnë për strehim. “Kur kemi dimër të acartë, këta derra janë nën gjysmë metër ose një metër borë dhe rehat,” thotë ai. Deri më tani, programet kanadeze të menaxhimit të kafshëve nuk kanë rezultuar të krahasohen me pjellorinë e derrave hibridë, duke hequr vetëm 300 prej tyre në vitin 2023.
Z. Brook thotë se nuk do të mjaftonte për të mbajtur nën kontroll superderrat.
Në fakt, derrat janë shumuar aq shumë sa që tani kanë filluar të derdhen përtej kufirit në jug. Lori Stevermer, një zonjë nga Minesotani e cila u rrit në një familje që kishte fermë derrash, u martua me një fermer derri dhe tani është anëtare e bordit të Këshillit Kombëtar të Prodhuesve të Derrit, thotë se shkalla e problemit të superderrit në Kanada u bë e qartë për të vetëm vitin e kaluar. Fermerët dhe prodhuesit e derrit në Shtetet e Bashkuara veriore janë të shqetësuar për dëmtimin e të korrave të tyre dhe potencialin që tufat e derrave të egër të jenë një vektor për gripin afrikan të derrit.
Një shpërthim mund t’i kushtojë industrisë vendase të derrit 7.5 miliardë dollarë nga shitjet e saj vjetore deri në rreth 20 miliardë dollarë, sipas një studimi të fundit nga Universiteti Shtetëror i Iowa.
Shtetet e Bashkuara tashmë kanë një problem me derrat e egër, por në jugun e ngrohtë.
Ajo që shqetëson John Tomecek, kryetar i Task Forcës Kombëtare të Derrave të Egër në Teksas, është se fiziologjia e tyre në fakt është më e përshtatshme për motin e ftohtë. Kjo e bën llojin e ri të derrit që zbret nga pyjet në shtetet e ftohta veriore një shkak për shqetësim serioz. “Ajo që po shihni në Kanada,” thotë ai, “është fillimi i një problemi shumë real, shumë afatgjatë.”
economist.com
