Pika të zbehta të kujtesës
Ato rrëshqasin midis membranave
të mijat të qeta.
Ato flasin për emocione të brishta
Në këtë ditë kujtimesh të pathëna.
☆☆☆☆
Ata luanin me fjalët
Sikur të ishin jetë
Ata nuk mund
të preknin duart e tyre.
Mendimet u prekën
☆☆☆☆
-Ka netë që marr frymë nën një qiell resh, prej të cilit bien shi kujtimet e mia !
Të përfytyroj, dhe të përfytyroj përsëri në derën time si nga një ëndërr e lagur nga shiu, duke na ndjekur me lumturi, në ato vrullet fantastike të kohës!.
E sheh?
E dëgjon?
Zëri kokëfortë i zemrës?!.
Zemra që tani është e lirë të të dojë ..
Ne të dy të dridhur e shpirtra të bashkuar
nga e njëjta dashuri .
në frikën dhe vetminë.
në gjithçka që na ka humbur! Nuk do të jemi më si retë pa erë që ndajnë gjithmonë detin nga pafundësia e qiellit!
…Retë që bien gjithmonë shi mbi netë dhe dashuri…
Dashuria e zbuluar, si nga një shi i lagësht ëndërr!
