Prisni telat e telefonit ,
dhe i jepni qenit një kockë që të mos lehi. Heshti pianoja,
bateritë heshtin,
Lërini aeroplanët të fluturojnë në qiell
Kapeni qafën e bardhë të pëllumbave
Lerini gjethet te bien, te mbulojne ,
si qilim
rreckosur shpirterat tane .
Lereni fjalet ..ngrihni e lartesoni ne qiej shpirterat tuaj
Flakni mantelat e vjeteruar
Ne rruget e shtrigave te Salemit
Ato jan mashtruese
Gjahun ne dhembet e tyre duhan ta shqyejne
Si nje xhaket e vjeter e plakut me mjeker.
Perëndimi ditët e mia të punës,
ditët e mia të trishtimit
mesnatë
degjohet
muzika ime,
fjalët e mia
Besoja se dashuria mund të zgjasë përgjithmonë por ishte një iluzion
Errësoni të gjithe yjet sepse askush nuk i dëshiron më
hidhni hënën
ulni diellin
zbrazni oqeanet
prisni pemët
Ndaloni të gjitha orët,
prisni telefonatat
Mesdita ime,
mesnata ime,
biseda ime,
kënga ime;
Mendova se dashuria do të zgjasë për gjithnjë: gabova.
Yjet nuk kërkohen tani:
Mblidhni hënën dhe çmontoni diellin
Ju lutem ..këngën time
Mos e hidhni në humnerat e oqeanit !
