Presidenti që (s) na duhet !

  Mbarimi i mandatit të Presidentit Meta ka vënë në lëvizje politikën shqiptare për të zgjedhur presidentin e ri.
Këtij procesi i shërbeu edhe farsa e iniciuar nga kryeministri dhe kryedemagogu Rama, me të ashtuquajturën “emri në zarf”. Zarf i tillë nuk ishte “Kutia e Pandorës”, as kishte rebus brenda tij, emocion sigurisht që jo. Në fund të fundit, sikurse një mendje e ftohtë e dinte, ai ishte një zarf bosh.
Partitë politike, deputetët dhe emra të tjerë publikë u përfshinë në këtë llotari të madhe me emra, kritere e specifika.
   Si gjithmonë, shoqëria shqiptare në gjithë nivelet dhe shtresat e saj, në dije e në padije u përfshinë aktivisht me propozime e qoka, me kundërshti e aprovime, sondazhe e grindje, për t’i dhënë republikës një president.
Media dhe rrjetet sociale u gjendën në këtë histeri kolektive duke dashur të harronin hallet e përditshmërisë së jetës familjare dhe ekzistencës në këtë kohë krize jete.
Këta aktorët popullor bënë sikur harruan, se në fakt nuk kanë asnjë rol në përcaktimin e kukullës presidenciale.
   Pse kukull ? Kjo është pyetja esenciale, por edhe fakti thelbësor, nisur nga përjetimi i detyrës funksionale të “kreut të shtetit”.
Ndryshimet kushtetuese të vitit 2008 me dakordësinë e dy forcave kryesore politike, PD dhe PS, kanë krijuar një kryeministër me fuqi absolute dhe një president anemik.
Rastet ku mund të ndalësh për të vërtetuar pafuqinë e presidentit janë disa, por më domethënës është dekreti i zgjedhjeve lokale të vitit 2019. Presidenti Meta dekretonte, mazhoranca socialiste e rrëzonte, nuk e përfillte, deri sa e banalizoi titullin shtetëror dhe emrin personal.
  Nisur nga kjo, natyrshëm arrihet në përfundimin se: Zgjidhni cilin të doni !
Republika e shkelur dhunshëm nga ju (s)’ka nevojë për President.
Raundi i parë për zgjedhjen e Presidentit është më dt 16 maj dhe parlamenti do të mblidhet disa herë deri sa të kurorëzoi në letër dhe në fakt kreun honorifik të shtetit.
  Gjithsesi ka një sentencë të Ronald Regan kur la presidencën dhe po dilte nga Shtëpia e Bardhë: ” Ai që po hyn në këto zyra, qoftë kaq i lumtur sa unë që po dal !”