(Amanet prej gjyshi…
Përkthyer nga disidenti Abdulla Rami, “WILLIAM SHAKESPEARE” i Viktor Hugo).
Kjo është thënie e Hugoit, te e cila gjeti forcën për të mbijetuar Abdulla Rami, gjyshi im që në mbrojtje të demokracisë kishte provuar burgun e diktaturës komuniste.
Abdulla Rami njeri i shkollës dhe i ligjit, i iluminuar me kulturën perëndimore, një intelektual vizionar që bisedonte me ditë e me muaj me Hugoin, Balzakun Molierin, e vuajti diktaturën
Im gjysh besonte në Zot dhe, me gjasë, duhet të ketë ikur me shpresën për ta gjetur Parajsën matanë, por me dhembjen që këtej po linte Ferrin.
Ky libër vjen si një amanet dhe një dëshirë e fundit e tim gjyshi .
Dorëshkrimet e tij u ruajtën në vite nga vajzat e tij, u rikopjuan tërësisht me shkrim dore nga ime emë dhe u materializuan në këtë libër nga mbesa e Abdulla Ramit, kushërira ime.
Këto dorëshkrime ishin si shndritja misterioze në terrin e natës, që e nisur prej diku për të tjerët, vetë digjet por nuk kthehet më në burimin nga vjen. (Zakonshëm kjo, qiriri digjet për ndriçimin e të tjerëve)
Sa herë degjoja gjyshen dhe time emë të flisnin për ato vite, për takimet e pakta me gjyshin në burg, ku heshtja ishte e fikët më bëhet sikur kthehem pas në vite dhe dëgjoj një gulç drithërues, që vjen mbyturazi prej aty: Save Our Souls! (Shpëtoni shpirtrat tanë!)
Në ato kujtime të zorshme që të japin veç dhimbje, më përcillet ky mendim: Kushedi sa njerëz jetojnë si të vdekur midis të gjallëve dhe sa të tjerë janë gjallë midis të vdekurve.
Pikërisht ky libër vjen si një amanet, për t’i dhënë zë edhe pse pas 60 viteve tim gjyshi, për të mbajtur të gjalle gjithçka në të cilën ai besoi, në të cilën besoj edhe unë sot
