Si çdo ditë tjetër, edhe sot kur fike alarmin e mëngjesit i the vetes prit dhe pak. Pastaj, u ule në kafen e mëngjesit dhe shija e saj të mbante mbërthyer, e sërish i the vetes: mos u ngri, prit dhe pak.
Tani ka rënë mbrëmja. Në një tas të vogël qelqi në krah të laptopit, reflektojnë kokrrat e kuqërremta të shegevë. Ndërsa ndjej shijen e tyre pak të athët, i përsëris vetes nën zë: prit dhe pak.
Prit dhe pak, për cfarë?
Prit dhe pak, për ku?
Prit dhe pak, për kë?
Natyrë e pandreqshme njerëzore, i themi vetes cfarë nuk duam, i flasim vetes për cfarë nuk kemi përgjigje.
Jetojmë vrullshëm dhe dënojmë shpesh veten pse alarmin e shtymë dhe pak, pse në zyrë nuk shkuam 5 minuta më herët, pse u përgjigjëm ashpër, pse nuk morëm në telefon, pse nuk e dërguam një mesazh, pse…
Gjithçka, shoqëruar me një pse, gjithçka shtyrë për pak më vonë.
Ne kemi gjithmonë një pse, por jo gjithmonë një përgjigje. Ne ecim rrugëve shpërqëndruar, aty ku semaforët nuk presin, ku boriet tregojnë padurim, ku bicikletat trembin instiktet njerëzore, e mes gjithë këtyre mendojmë 1001 pse.
1001 pse, ndoshta asnjë përgjigje.
Nën rrezet e diellit, mbi gjethet e arta, a nën dritën e hënës përmes heshtjes së natës, ec dhe kapërceje limitin.
Nesë në ato rrugica, ku të tjerët kanë frikë nga zbrazëtia, ti ndihesh se i përket, mos u ndal, mos u kthe.
Në zbrazëtinë e rrugicave a në kaosin e metropoleve, ji ti, gjej drejtimin tënd, mos u ndal, mos u kthe.
Ji ti, gjej drejtimin tënd, ndiq ëndrrën dhe pse-të e tua, gjej përgjigjet që prej kohësh kërkon të dëgjosh.
Ndiq ëndrrën dhe pse-të e tua, mos prit dhe pak…
