Mrekullisht nga Fatmir Terziu/ Koha kthen kokën nga këpucët

Një arkëz e vogël jodimensionale, e shtypur nga kohërat mban të shtypura disa kujtime. Mes tyre janë dhe këpucët e mia të para. Ata janë jo shumë të konsumuara, por pos tyre janë dy palë këpucë ndryshe.
Në një palë këpucë të konsumuara kam udhëtimet që kam bërë. Në një palë të tjera të paveshura kam kujtimin e tyre. Të dy presin letrën e bardhë që shtrihet në tavolinë, ku një stilolaps herë përkëdhelet, e herë anon nga dora ime.
Letra që duhet shkruar.
Stilolapsi që duhet vënë në punë.
E përse?
Për këpucët që duan të shpalosin kujtimet e tyre.
Dhe unë mendohem duke qëndruar në dritaren e fëmijërisë sime. Pluhuri është mbledhur në balmën e dritares. Edhe pse është pluhur, nuk dëshiron që të fshihet. E kështu me gjuhën e tij të pluhurosur tashmë duket sikur më thotë, shumë gjëra të zakonshme do të lihen pa bërë.
E ai si pluhur mbetet në pluhur.
Kohë pluhuri.
Koha e tij, është bërë edhe e pakohë, edhe e shkurtër.
Dhe, ajo që dukej e rëndësishme nuk është më.
Koha kthen kokën nga këpucët.
Pluhuri ndjek në pluhurrnajë gjurmët. Nuk jam i sigurt se si ndodh.
Ndërsa po shkruaj, kjo gjë më duket e paparë, nuk e di sa kohë do të marrë. Në vend që të ulem duarkryq në një karrige lëkundëse, tani më duhet të nxitoj.
Puthjet e para që u reflektuan në këpucë të lyera mirë me bojë.
E dashuria strukej si një figurinë e vogël ledhatoshe në reflektimin e tyre.
E gjithë përtej syve… deri në qiell.
E tani dita rend sikur rendin ditët në kohë me diell.
Dielli së shpejti do të perëndojë dhe nuk jam i sigurt se është koha e mjaftueshme.
Dhe mendja shkon tek ajo arkëz jodimensionale, e shtypur nga kohërat. Sa shumë flet ajo?!
Koha? Këpucët? Pluhuri? Të tre duhen dhe duken sikur duhen vetëm për të pajtuar disa gjëra, për të ndrequr gabimet dhe mëkatet që shkelën tokën e pafajshme, që bënë baltë dhe ngritën muret e padukshme dhe që bënë pak për të shuar grindjet.
Këpucët, për të cilat mendoja se kishte kohë të mjaftueshme për t’i veshur dhe shkruar udhët e tyre, tani mund të jenë thjesht pjesë e një kohe, që përditë e më shumë duhet planifikuar, dhe koha e planifikuar natyrisht është kohë e duhur, pasi ajo përfundon si të gjitha udhët, ci çdo udhë në pluhur.
Koha? Këpucët? Pluhuri?
Koha i mbathi. Këpucët shkelën rrugën. Pluhuri iu gjit këpucëve.
E kështu e kanë këto gjëra, kështu e kanë punët, kur koha kthen kokën nga këpucët.