Mehmet Selimi ngriti pak kokën lart dhe hyri. Opingat e tij, tërë pluhur e gjak gjarpëri, shkelën rëndë-rëndë mbi qilimin e madh e të bukur. Pa përfillur objektet e tjera, kontrolloi me një vështrim të shpejtë njerëzit brenda. Veç oficerit që e shoqëroi, ishin katër persona të tjerë. Tre ushtarakë dhe një civil. Të gjithë, të heshtur, rrinin në pritje të dëgjonin ardhësin.
– Cili është pashai, nga ju? – foli shqip Mehmet Selimi.
– Këtu s’ka pasha. Mos do të thuash gjenerali? – iu drejtua, po shqip, civili.
– Njësoj është, xhenerrali, në mos. Cili është?
– Unë jam! – u përgjigj, me ton të ashpër, në gjuhën e tij, ushtaraku që rrinte ulur në krye të tavolinës së madhe, i cili, me sa duket, e mori me mend përse bëhej fjalë.
Mehmet Selimi u kthye i tëri nga ai, duke e parë, pa i bërë tërr syri. Ishte një burrë i moshuar, pothuaj plak, rehatuar mbi një kolltuk të madh, i mbuluar e i rënduar nga gradat e dekoratat. Ca gjalma të trashë e të ndritshëm i përdridheshin supeve e gjoksit. Ngjyra e tyre e verdhëreme, i kujtoi pa dashur gjarprin që vrau, Mehmet Selimit. Mblodhi vetullat e leshta, nxori ultimatumin dhe, me një gjest të prerë, zgjati dorën e i tha shqip:
– Merre!
Gjenerali, pak i hutuar e i nervozuar, e kapi zarfin me kujdes, si të kapte një bombë. Në çast e mblodhi veten dhe, duke mos ia shqitur sytë fshatarit shqiptar, ia drejtoi zarfin civilit. Civili e mori dhe, me duart që gati i dridheshin, e grisi ngadalë. Nxori andej një kartë të shkruar dhe, kur pa në krye të saj, shkruar me shkronja të mëdha, ULTIMATUM, shqeu sytë.
Ndërkohë gjenerali vazhdonte të vërente fshatarin shqiptar nga lart poshtë: në kokë qylaf i bardhë me një shkabë të zezë dykrerëshe; vetulla të trasha, të zeza pendë korbi; sy të zinj, të ndritshëm; mustaqe të zeza; xhamadan leshi, i zi, i qëndisur, i zbërthyer në të gjitha mbërthezet; mëngore e bardhë prej cohe të hollë, e zbërthyer në gjoks; fanellë leshi me mënga të gjata e të qëndisura te duart; brez i gjerë leshi, kuq e zi, mbështjellë dy-tri herë për mesi; vraka të zeza leshi deri nën gjunjë; tirq të bardhë leshi; më në fund, në këmbët e hapura e të mbështetura fort mbi qilim, opinga të rënda vendi.
Gjenerali, gjysmë i çuditur, pyeti veten se si e duronte vapën ky njeri.
Mehmet Selimi, mospërfillës, si të mos ndodhej askush pranë tij, nxori kutinë e duhanit dhe nisi të dridhte një cigare. Bajram Karabolli/ULTIMATUMI
(Fragment nga tregimi)
Mehmet Selimi ngriti pak kokën lart dhe hyri. Opingat e tij, tërë pluhur e gjak gjarpëri, shkelën rëndë-rëndë mbi qilimin e madh e të bukur. Pa përfillur objektet e tjera, kontrolloi me një vështrim të shpejtë njerëzit brenda. Veç oficerit që e shoqëroi, ishin katër persona të tjerë. Tre ushtarakë dhe një civil. Të gjithë, të heshtur, rrinin në pritje të dëgjonin ardhësin.
– Cili është pashai, nga ju? – foli shqip Mehmet Selimi.
– Këtu s’ka pasha. Mos do të thuash gjenerali? – iu drejtua, po shqip, civili.
– Njësoj është, xhenerrali, në mos. Cili është?
– Unë jam! – u përgjigj, me ton të ashpër, në gjuhën e tij, ushtaraku që rrinte ulur në krye të tavolinës së madhe, i cili, me sa duket, e mori me mend përse bëhej fjalë.
Mehmet Selimi u kthye i tëri nga ai, duke e parë, pa i bërë tërr syri. Ishte një burrë i moshuar, pothuaj plak, rehatuar mbi një kolltuk të madh, i mbuluar e i rënduar nga gradat e dekoratat. Ca gjalma të trashë e të ndritshëm i përdridheshin supeve e gjoksit. Ngjyra e tyre e verdhëreme, i kujtoi pa dashur gjarprin që vrau, Mehmet Selimit. Mblodhi vetullat e leshta, nxori ultimatumin dhe, me një gjest të prerë, zgjati dorën e i tha shqip:
– Merre!
Gjenerali, pak i hutuar e i nervozuar, e kapi zarfin me kujdes, si të kapte një bombë. Në çast e mblodhi veten dhe, duke mos ia shqitur sytë fshatarit shqiptar, ia drejtoi zarfin civilit. Civili e mori dhe, me duart që gati i dridheshin, e grisi ngadalë. Nxori andej një kartë të shkruar dhe, kur pa në krye të saj, shkruar me shkronja të mëdha, ULTIMATUM, shqeu sytë.
Ndërkohë gjenerali vazhdonte të vërente fshatarin shqiptar nga lart poshtë: në kokë qylaf i bardhë me një shkabë të zezë dykrerëshe; vetulla të trasha, të zeza pendë korbi; sy të zinj, të ndritshëm; mustaqe të zeza; xhamadan leshi, i zi, i qëndisur, i zbërthyer në të gjitha mbërthezet; mëngore e bardhë prej cohe të hollë, e zbërthyer në gjoks; fanellë leshi me mënga të gjata e të qëndisura te duart; brez i gjerë leshi, kuq e zi, mbështjellë dy-tri herë për mesi; vraka të zeza leshi deri nën gjunjë; tirq të bardhë leshi; më në fund, në këmbët e hapura e të mbështetura fort mbi qilim, opinga të rënda vendi.
Gjenerali, gjysmë i çuditur, pyeti veten se si e duronte vapën ky njeri.
Mehmet Selimi, mospërfillës, si të mos ndodhej askush pranë tij, nxori kutinë e duhanit dhe nisi të dridhte një cigare.
