Sigurisht që është e drejtë e secilit në zgjedhjen, se ku do ta ndërtojë jetën me familjen e tij, por teksa lexoja statusin e mëposhtëm në rrjetet sociale, më pushtoi një trishtim i plotë.
U trishtova, jo pse një njeri ikën për emigrim, specializim apo sepse kërkon një jetë më të mirë. Jo, u trishtova sepse autorin e kësaj lamtumire e njoh personalisht.
Ai është një intelektual dhe profesionist i shkëlqyer, që fshesa e ndërrimit të pushteteve e hodhi në rrugë, në vitin 2013.
Është kaq i kulturuar dhe paqësor, sa kurrë nuk bëri zhurmë për largimin nga puna, por në heshtje, ndoqi procedurat ligjore.
Nuk e kthyen në punë, por me aftësitë e spikatura dhe virtytet si qytetar, filloi punë diku tjetër.
Në shënimin e tij në fcb, ai nuk hedh asnjë mllef, as arsye, është kaq paqësor dhe pozitiv sa veç falënderon kolegët e tij dhe njofton gjithë miqësinë se do të largohet për një mundësi të re.
Unë, që e njoh personalisht, e di se ai, në rrethana të tjera, kurrë nuk do ta braktiste Shqipërinë.
Jo se është patetik, por e donte atdheun e tij/tonin, pa deklarata patriotike, e donte siç duhet nëna, pa kushte.
Pra, ai po largohet duke e zhvendosur familjen në një tjetër shtet dhe është vendim i tij, por në përshëndetjen e dërguar fjala “lamtumirë”, mbart kumtin pikëllues.
Ndaj u trishtova, kur lexova postimin e B.dhe uroj mos të lexoj më shënime të tilla, detyruar nga kushtet dhe pamundësia që na jep pasaporta jonë.
Po ju përcjellë shënimin e plotë të tij”
“FALËNDERIM LAMTUMIRE KOLEGËVE !
Të dashur kolegë, ka ardhur koha të ndahem nga ju.
Siç mund ta dini, unë kam vendosur të largohem nga kompania për të ndjekur mundësi të tjera në emigrim dhe për të ndërmarrë një tjetër hap në jetën time.
Kam kaluar një kohë të bukur duke punuar me të gjithë ju.
Faleminderit shumë për mbështetjen tuaj!
Me të vërtetë do të më mungoni!
Sinqerisht….”
