Nga ngjarjet e ditëve të fundit do të veçoja dy prej tyre: e para – 100 vjetori i marrëdhënieve me SHBA-të; e dyta – punëtorët dhe bashkëpunëtorët e sigurimi të shtetit.
Në thelb, të dyja këto ngjarje kanë lidhje me njëra -tjetrën dhe emërues të përbashkët kanë të përndjekurit politik (antikomunistët).
Janë përndjekur nga të dytët për dashurinë pa kushte ndaj të parës, Amerikës.
Shkëlqesia e saj, Ambasadorja Juri Kim, theksoi në fjalën e saj përshëndetëse, se flaka e ndezur 100 vjet më parë u mbajt ndezur edhe në periudhën e errët të komunizmit.
Gjithashtu edhe KM tha, se regjimi diktatorial i forcoi këto marrëdhënie.
Në të dyja rastet është të paktën moralisht e domosdoshme të thuhet, se ato familje dhe ata njërëz, që e ndezën këtë zjarr dhe e mbajtën gjallë dashurinë dhe mirënjohjen për SHBA-të gjatë komunizmit (KM dhe partia e tij kishin vëllezër,rusët dhe kinezët) janë antikomunistët, që kanë sakrifikuar jetën pēr SHBA-të, duke përfshirë edhe familjen e shkruesit të këtyre rreshtave.
Dhe tani vijmë te ngjarja e dytë, punëtorët dhe bashkëpunëtorët e sigurimit. Janë këta, që luftuan për të shuar këtë zjarr të dashurisë, duke vrarë, burgosur dhe internuar çdo familje që ” i mbante sytë nga Amerika”.
KM dhe partia e tij janë ata, që vrisnin dhe burgosnin këdo, që dashuronte Amerikën, se sigurimi ishte levëe partisë së KM.
Më së paku, dje ishte koha për ta thënë këtë.
Më së paku, në këtë ditë feste, duhej të ishin këto familje dhe këto njerëz, pjesmarrës dhe folës.
Më së paku, sigurimsat (punëtorë e bashkëpunëtorë) dhe partia tyre, nuk kishin moral të ishin pjesmarrës në këtë ditë.
Sepse janë armiqtë e SHBA-ve.
Pjesmarrja dhe fjala e tyre në festën e djeshme është hipokrizi dhe interes.
