Mbi 135 ditë protesta paqësore. 135 ditë kërkesa për t’u dëgjuar. Përballë tyre, heshtje, neglizhencë dhe një pushtet që duket se ka harruar detyrimin më themelor: t’u përgjigjet qytetarëve.
Sot, studentët dhe të rinjtë kërkojnë me vendosmëri dorëheqjen e qeverisë. Një kërkesë e shprehur që në fillim të protestës, e cila meritonte një përgjigje politike dhe publike. Injorimi nuk e shuan pakënaqësinë. Ai e thellon atë.
Pamjet e përballjeve janë tronditëse. Raportimet për të rinj të lënduar dhe përdorim joproporcional të forcës kërkojnë hetim të pavarur dhe transparencë të plotë. Pas çdo të riu të plagosur është një familje që pret me ankth, një prind që kërkon sigurinë e fëmijës së vet. Asnjë familje nuk duhet ta përjetojë këtë frikë sepse fëmija i saj ka dalë të kërkojë një të ardhme më të mirë.
Studentët janë pjesë e ndërgjegjes së këtij vendi. Janë brezi të cilit i kërkojmë të studiojë, të punojë dhe të ndërtojë Shqipërinë. Si mund t’i kërkojmë të besojë tek institucionet, kur zëri i tij përballet me heshtje dhe gaz lotsjellës? Si mund ti kerkojme te qendrojne ne kete vend, kur policia qe duhet ti mbroje i thyen kembe e duar?
Historia jonë e dhjetorit 1990 na kujton peshën që merr zëri studentor në çaste vendimtare. Ai zë meriton të dëgjohet me seriozitet, me respekt dhe me përgjegjësi.
Qeverisë i takon të veprojë tani: të dëgjojë, të japë llogari dhe t’i përgjigjet publikisht kërkesës për dorëheqje. Nëse nuk arrin të ofrojë një rrugëdalje që rikthen besimin, duhet të marrë përgjegjësinë politike për t’u larguar.
Ndërsa studentëve dhe qytetarëve: ruajeni protestën paqësore, solidaritetin dhe dinjitetin. Jeta dhe siguria e secilit janë të pazëvendësueshme.
Mos prisni një tjetër të plagosur për të kuptuar se kriza kërkon zgjidhje. Çdo ditë heshtjeje e bën atë më të rëndë.
Pushteti është përgjegjësi, jo privilegj. Besimi qytetar nuk imponohet me forcë. Dëgjojini studentët. Jepuni llogari qytetarëve. Merrni përgjegjësi — edhe duke u larguar!
14.10.2026
