Nëse (le ta quajmë Alesio) ishte fat edhe për ne, si mik shtëpie, pa dyshim e shoqja e tij (le ta quajmë Luna) kishte fat atë.
Një qind e një arsye t’i gëzoheshe miqësisë me ta, por ajo që mua më mrekullonte veçanërisht ishte përgjërimi i tij ndaj prindërve si për perënditë.
Të tetë prindërit tanë kishin ndërruar jetë qëkur. Edhe atë ditë, secili nga ne ushtroi të drejtën të rrëfente për familjen ku pat lindur, por ishte Alesio që rrëfeu se: “…atëherë besoja se prindërit e mi do të jetonin së paku sa të jetoja unë”!
Tingëlloi aq ngrohtë, edhe më njerëzore mbase, ngaqë ishin fjalë në rrallim e sipër, si të çuditshme për kohën sot, por edhe sepse Alesio i pëshpëriti aq përmallshëm në sy të Lunës së tij.
Sa më shumë vite, larg nga vendlindja, me ndjesinë sikur ndodhte e kundërta! E tëra e atjeshme e dikurshme vinte e bëhej gjithnjë e më e bukur, më e afërt, si lloj dhembshurie, një trajtë malli e ajërt, pa asnjë lidhje lëndore. Me ikjen e prindërve, përgjuam për ca kohë drojën se mos at-dhe-mëmë-dheu do e humbte lidhjen e bekuar, që shkencërisht quhej ‘kordon i kërthizës’.
Në këtë pritje, deri kur mbase për shkak të vetëdijes së dridhshme të mërgimit, besuam një herë e mirë se vendlindja s’ishte ajo që kishim lënë, as ajo që kishim humbur, por thjesht ajo që pa qëllimshëm, s’mund të mos e kishim marrë me vete…
“Babai im, ia nisa unë, deri në ditët e vona kërkoi t’i mbante bashkë, në një kuletë, tërë paratë e shtëpisë. Donte t’i shihte me syrin e tij. Të tërë ishim rritur, punonim, s’duhej më kujtesa për kursimin, si dikur, e megjithatë ai ngulte këmbë…”
Pashë nga ime-shoqe. Mos ajo shfaqte atë buzëqeshjen, para se të thoshte: “Filloi ky…!”
Si mik në nevojë më ndihu Alesio, a thua këtë çast kishte pritur.
“Tek ne, paratë i mbante nëna. Babai s’donte t’ia dinte. Ai dorëzonte pagën që merrte dhe kaq. Siç edhe unë. Dorëzoja sa merrja, dhe nëna më jepte nja 150 apo 200 lekë në muaj, t’i kisha si ‘lekë xhepi’. Edhe kur u njoha me Lunën, kaq mund të më jepte!
Të thuash të vërtetën këto 200 ishin shumë pak, por edhe unë e shihja se për atë shtëpi të madhe s’mjaftonin ato që sillnim. As që pritej që babai të zgjaste dorë diku dhe të sillte diçka përtej rrogës bazë dhe nëna s’e fshihte: donte të hiqte pak-o-gjë mënjanë për vajzat, motrat e mia. Ta kishin një lekë, për ditën kur të shkonin te Tjetri!
Ndjehesha ngushtë, kur dilja me Lunën, për ndonjë kinema o ndonjë akullore, por nuk shkova ndërmend kurrë t’i bëja hile prindërve. Tërë sa merrja vazhdova t’i dorëzoja por, në punën e fundit, po më jepnin edhe ndonjë shpërblim. Vendosa që këto, vetëm shpërblimet pra, të mos ia dorëzoja nënës…Ndjehem keq kur e kujtoj, edhe tani…”
Ne, miqtë e tyre, vinim re se sidomos në këto momente, Luna, fati i Alesios, sikur donte t’i gjendej edhe më afër, për t’ia kundruar edhe nga brenda profilin njeriut me të cilin kishte njësuar fatin e vet. Fytyra e të dyve prushërohej, teksa ajo ia merrte lehtë dorën në të sajën, ia kalonte krahun tjetër pas shpine, fjalët vetiu duhej të rralloheshin, mund edhe të mos thuheshin, as për ne të dy- ishim vërtet miqtë të tyre sa ata për ne, respekti e mirënjohja deri në admirim i Alesios ndaj prindërve, bëhej prekës.
“Pikërisht se ishte i tillë me prindërit, është edhe për ty, Luna!”, kisha thënë një herë, fare pa nevojshëm, fjalë tepër, mbase më shumë t’i dëgjonte ime shoqe. Pra që ime shoqe të mos e përsëriste, as duke qeshur, se “me të tjerët bëhesh nuse e bukur ti, mjaltë bëhesh me botën, por jo gjithnjë me mua!”
“Shtëpia kishte gjithnjë nevojë për më shumë, erdhi viti i ri, para se të martoheshim- vazhdoi Alesio, duhej blerë diçka më shumë, për natë feste d.m.th! E ndjeva që nëna s’kishte. Ia dhashë edhe atë pjesë të shpërblimit që kisha hequr mënjanë për veten e Lunën! Nënës, rahmet pastë, iu drodh buza…!”
S’kanë të mbaruar gjërat e mira te njeriu, nëse ti je bërë gati t’i dëgjosh, po thoshim pasi u ndamë me miqtë tanë, asaj mbrëmjeje të ngrohtë si të kaluar atje prej nga ku thuhej se kishim mërguar.
