Si stuhi vërvitej era.
Buçitur, plasariste qiell.
Më pas shtrinte këmbë
zbehur qefin.
Fshehur, pas të paqmit diell.
Perëndimi vishej përflakur.
Lulëkuqe maji në humnerë.
Tërhequr zemër deri gen.
Oh, sa dhembin thekët e zezë.
Dhimbia, ndihej thellë në zemër.
Shfaqur syve, shkëlqim me vesë.
Pasqyrës së qiellit veten shihte.
Humbur, thellë në univers.
P.S: Këtë lirikë dashurie ja u përkushtoj dy vajzave të mia si dhe gjithë të rinjve.
Dashuria është dhimbje, është ndjenjë.
Është e shenjtë, është hyjnore.
