Është dt 8 Maj, ora 9:12 minuta.
Pas telefonit nga një numër i panjohur, del një zë
Unë: Alo
I panjohuri: Alo, ti je Skerdjan Dhuli ? Dua një ndihmë nga ti.
Unë: Më fal po ma thuaj kush je se nuk të njoh.
I panjohuri: Ska rëndësi kush jam unë. Dua një ndihmë për një problem. Vjen dot në Borsh në filan vend të të takoj?
Unë: Ok do vij në orën 12.
Ika për ta takuar vetëm. Gjithnjë dyshimi se kush mund të ishte nga ndihma që kërkoi por sidoqoftë më habiste ideja pse nuk tha emrin.
Nejse, shkoj në vendin e lënë, nuk e gjej.
I them: “jam në x vend, ku je?”
Përgjigjet: “futu pak te ullinjtë që mos të na shoh njeri se kam frikë, nuk dua të më shohin…
Nejse pasi e takoj, e pyes për emrin sërish por sërish refuzon i panikosur edhe pse e kisha kuptuar deri diku nga cili fis ishte prej hallit që kishte.
Pasi mbarova një diskutim 3-4 minuta e u largova.
Dhe ndërkohë që bëja verifikimet e mia se kush ishte personi, pyesja veten: Pse kaq frikë ? Frikë nga Rama dhe tabori i tij në Bashkinë Himarë ?
Po ne që përballemi çdo ditë me ta ?
Frikë se ju shemb Rama shtëpinë ? Frikë se i përzë nga Shqipëria ? Po ne sërish jemi në betejë me të dhe kemi rezistuar…
Në fund të shumë pyetjeve u mundova ta mirëkuptoj.
Presioni ndaj të dobëtit që nuk ka kush e mbron, është asfiksues.
Ndaj edhe të dielën e 14 Majit duhet të fitojë Fredi Beleri në Himarë, që njeriu i punës, i drejtë e që jeton në hallin e vetë, të mos ketë frikë të tregojë emrin e tij.
Do fitojmë edhe për të lënë njerëzit të jetojnë me dinjitet.
Sepse unë, fytyrën e njeriut pa emër, nuk do e harroj kurrë.
