Prolog:
Deri vonë, fillim 2000’, ngaqë në Tiranë erdha prej Memaliaj, më merrnin si të “tepelentë”(copyright fjalës: I. Zhupa). Kulmi arriti në një bisedë direkte në Radio Tirana, i ftuar me Petrit Rukën. Demir Gjergji na prezantoi të dyve si Tepelenas!
“Të lutem…”, ndërhyra. “E vërtetë se prej Zonës së Parë Operative, por unë jam I Vlonjat!”
(Ditë më pas, Agim Mero, veç përshëndetur me të, më tha se kishte qeshur me lot për këtë sqarim!)
Tetor 1988, arrita në Memaliaj. A vërtetë do nisja aty? Inxhinier?!
Por, e tokëzoja dilemën menjëherë sa kujtohesha se aty kisha të njohur Albert Strokën.
Sapo ishte emëruar kryeinxhinier i Minierës. Atëherë nuk flitej për politikë, edhe pse thuhej se “politika ishte në plan të parë”. Biografitë tona i bënte tjetërkush. Merrnim të mirëqenë atë që thoshim në bisedat e zakonshme.
Në jetë mbase nuk them dot se kam pasur Fat të Madh, por kudo dhe gjithnjë në udhët e jetës më janë shfaqur “fate të vegjël”, rrethana të bukura, njerëz të shumtë që më dëgjuan, që më deshën, më çmuan e më ndihmuan në ato copë rruge që ndodha të bëj pranë tyre. Mirënjohja s’ka kohë, s’ka fund, është e parrëfyeshme, e pashlyeshme. E vetmja mënyrë se si mund të kujtohen bamirësit, për tu shprehur apo kthyer atë, është të bësh sa më shumë të mira, ti vet, kudo ndodh të kërkohet të ndihmosh dikë…
Mrekullia është…ta bësh pa ta kërkuar kush!
Albert Strokën e kisha njohur gjatë një kursi të tij pas-universitar në Tiranë, si pjesë të një grupi inxhinierësh nga baza, zhvilluar pranë Fakultetit të Minierave, kur isha ende student, paçka se pothuaj në një moshë me të. Kursantët, në s’gaboj, kryen edhe disa ditë rolin si drejtues, në ca praktika apo në ca ditë stërvitjesh ushtarake. Ajo që më afroi vetishëm, ishte fakti se edhe Berti shkruante.
Kur sa-arrita në Memaliaj, Berti e shtriu miqësinë me mua si një ndodhi të hershme. Më ftoi ta vendosja krevatin tim në dhomën e tij. Për një natyrë time, përgjithnjë e ndrojtur në mjedise të reja, nuk kishte dhuratë më të duhur. Privilegjet prej tij, pra edhe të drejtorit të Minierës, doemos, nuk reshtën.
Ngaqë një fill shprese ende mbahej me Tiranën, (vetëm e vetëm nga ajo fjalia thuajse mëri fëmijërore e Shefit të “Zëri I Rinisë” për homologun e “ZP-së”: Po nuk të mori Ai, do të të marrë unë!), s’kërkoja kurrgjë, në të vërtet as që dija. Pra, jo se nuk prisja që gjërat si inxhinier të merrnin formën e më-në-fund-me, por se gjithçka që më takonte si kuadër i ri plotësohej vetiu: prej dashamirësisë e vëmendjes së dirigjuar në heshtje të përkorë nga ai, Albert Stroka.
Mu bë se erdhi si shumë shpejt koha, kur dëgjova se po flitej se mund të merrja shtëpi. Jo aty, në Memaliaj, si qytet minatorësh, jo. “Në qytet”, në qendër të rrethit, pra në Tepelenë! Vetëm më pas, mora vesh se Adriana, kishte kërkuar transferimin e dokumenteve të saj si inxhiniere ndërtimi për në rrethin e Tepelenës, pa pritur që unë të shkëputja fillin e iluzionit për gazetarinë!
Po ndjeja se vinte një ditë kur do duhej të përshtatesha aty, pra…se për punë kisha ardhur, de! Por edhe të pija një çikë edhe unë, me kolegët e nëntokës atje – në ato ziafetet me rastin e cdo dite jave si festë, ku vetëm shoku im I dhomës, kryeinxhinieri, Berti, mungonte. Al Stroka nuk lejohej të pinte! Ai duhej të punonte sa për dy, pra edhe për mua!!!
Nuk besoj se gaboj shumë nëse shprehem se hyra fare pak herë nën tokë, por puna ecte. Edhe elementi markshajderik kryhej një për një.
Ishte Çoti, që ma prezantuan si teknikun markshajder të Pusit 2. E dija, teorikisht, se teknikët e zotë markshajder ishin ata që mbanin punën në dorë në minierat e vendit. Më kujtohet, kur Sotiri, Çoti, u afrua pranë meje, i urtë, i qeshur, me pak ndrojtje.
“E di ti cfarë do jem unë për ty?”, e pyeta.
“Po, tha ai, Shefi im!”
“Shefi do të mbetesh ti…”, thashë unë.
Dhe u ndjeva i lehtësuar. Edhe formalisht.
Edhe sikur të mbahesha si “shef I Tij” nuk do mundja, do kërrcisja, në mos më keq akoma. Duke e thënë këtë raport kësisoj, vrisja çdo distancë të mbajtur më këmbë nga mos-njohja, nga mosqenia ime gati për të ushtruar praktikisht inxhinierin. Dhe hapja udhë të kisha më shumë kohë të mbushja dobësitë që ia kisha lejuar vetes në vitet student i kësaj dege të pa-dashur…
U ndjeva i prekur thellë, kur vite më pas, nga Luan Meta dhe Vasil Vasili, ndjesë pastë, dëgjova se Çoti kishte ikur shpejt nga kjo botë, në të cilën së paku mua mu gjend aq ngrohtësisht…
(vijon)
