Kjo rritja absurde e çmimeve që i ka vënë flakën si zjarret e qëllimshme jo vetëm turizmit por gjithë mbarëvajtjes së jetës normale të çdo qytetari shqiptar është në thelb shumë më e thellë se pasurimi i shpejtë i disa tregtarëve apo mungesa e kontrollit prej strukturave përkatëse që sjell zinxhirin shkak – pasojë.
Fenomeni që shoqëron këtë vjedhje të përditshme është pikësëpari mungesa e atdhedashurisë, mungesa e dashurisë e mirëkuptimit për njëri tjetrin, mungesa e ndjesive më njerëzore si empatia, kuptueshmëria, mungesa e dëshirës për të qenë njerëz mes të njëjtëve, që flasim të njëjtën gjuhë, që përballemi me të njëjtat halle e probleme që më së shumti ia krijojmë njëri tjetrit.
Mendësia “ta futa” (që është një turp i tmerrshëm për mua personalisht sa herë e dëgjoj dhe e konstatoj) është kthyer në moral të jetës së përditshme. Kujt po “ia fusni” me llojin e pisllëkut që është ngritur në piedestal? Ku dreqin do e çojnë shpirtin kur t’i vijë ora? Se s’ka djall që do i pranojë as në ferr jo më kund tjetër!
Të sjellësh fëmijët për të njohur vendin e vet, për të prekur me dorë atë çka ne prindërit iu kemi treguar për mikpritjen shqiptare, për traditat tona qytetare, për vuajtjen e shkaktuar prej absurdit politik që siç mendoja unë zemrat e shqiptarëve të thjeshtë nuk i ka prekur e në fakt … të përballesh me “ta futa” deri tek çmimi i shishes se ujit! Kjo është çmenduria që ne do të na lerë pa Atdhe, do të na zhveshë nga çdo kujtim që dikur kanë ekzistuar ata shqiptarët për të cilët ka folur historia.
Secili nga ne e ka brenda vetes ëngjëllin dhe djallin, atë që do të zgjosh atë do të kesh por nëse kthehemi të gjithë në djaj për t’i mbijetuar të keqes së tjetrit si do të vazhdojmë kështu? Ndoshta “ta futa” do t’i zgjerojë aq shumë stomakët e disave sa do të mbretërojnë të vetëm duke “ia futur” në fund vetëm njëri tjerit.
