Pas ndezjes në Shkodër, në jug të vendit, disa politikanë bindën Kasem Qafëzezin të merrte pjesë në kryengritje. Qeveria e iljaz Vrionit kërkoi shpalljen e shtetrrethimit për të përballuar gjendjen e vështirë të krijuar në vend. Me qëllim zbutjen e gjendjes, Kuvendi Kushtetues amnistoi disa figura të përzier në krizën e dhjetorit 1921 dhe në kryengritjen e marsit 1922.
Në Vlorë u krijua nga kryengritësit Komisioni Administrativ i Përkohshëm (shkresa në foto), i cili koordinonte kryengrijen. Drejt Tiranës marshuan tri fuqi kryesore: forcat e Bajram Currit nga Shqipëria verilindore; të garnizonit të Shkodrës të komanduar nga Rexhep Shala; të garnizonit të Përmetit, të komanduar nga Kasem Qafëzezi, në përbërje të të cilëve hynë edhe forcat vullnetare të shoqërisë “Bashkimi”. Njoftimet e para bënin fjalë se operacioni kishte “filluar zyrtarisht nga Vlora” dhe marrëdhëniet me qeverinë ishin prerë, se kolonel Qafëzezi kishte kaluar për në Fier me 2 mijë trupa e, në veri, Bajram Curri me 4 mijë të tillë.
Pas shpëtimit nga prita e Ardenicës, kryengritësit morën më pas, më 2 qershor Beratin, më 8 qershor Lushnjen dhe Peshkopinë, më 9 qershor Kavajën dhe më 9 qershor 1924 Kavajën.
Më 10 qershor 1924 forcat e ardhura nga Shkodra, të prira nga deputeti Xhemal Bushati hynë të parët në Tiranë duke sjellë triumfin e kryengritjes. Ish-drejtuesit e shtetit, u larguan në drejtime të ndryshme.
Kryengritja triumfoi pa ndonjë kosto të madhe. Sipas një përllogaritjeje amerikane, gjithsej ishin vrarë 26 veta dhe 50 të tjerë ishin plagosur, pjesa më e madhe në veri. Suksesi i kryengritjes së qershorit, ngjalli entuziazëm edhe te qarqet komuniste të kontinentit. Presidiumi i Federatës Komuniste Ballkanike së bashku me Komitetin Qendror të Partisë Komuniste Italiane përshëndetën “popullin punonjës të Shqipërisë” për suksesin e arritur.
