Fjala e urtë që përdoret më së shumti nga shqiptarët.
Përdoret në veri, krahinat e mesme, por po aq dendur përdoret edhe në jug, ku gështenja nuk është e zakonshme dhe nuk ka habitatin e saj, me përjashtim të zonës jug- lindore(malore).
Në fillim të shekullit XX, kur i Sëmuri Bosforit po jepte shpirt dhe trojet tona po i shqyenin fqinjët, ne prisnim nga Austria dhe ironikisht edhe nga i sëmuri.
Më 1913, kur i çmenduri Haxhi mori urën e zjarrit në dorë, shqiptarët e pritën mrekullinë nga Vihelm Vidi i lindur në Vid të Gjermanisë.
Më 1920, dy vite mbas përfundimit të luftës së parë botërore, ne përsëri pritëm nga fuqitë e mëdha që të ruanim atë çka kish mbetur nga katër rajonet(vilajetet) shqiptare.
Presidenti Amerikan Willson i futi duart në zjarr dhe nxori gështenjën tonë të vockël ende pa u djegur.
Më 1939, Mbreti Zog dërgoi dhjetra fonograme ndër kancelaritë e mëdha, por Duçja mbërriti në Tiranë.
Më 1944, komunistët pritën derisa ushtria e kuqe dhe anglo-amerikanët të vinin para nazistët dhe u futën në Tiranë.
Në të njëjtin vit e në vijim, nacionalistët prisnin që regjimin komunist ta përmbysnin perëndimorët.
Më 1985, pas vdekjes së Enver Hoxhës, shqiptarët i mbanin veshët te Zëri i Amerikës se kur do të shembnin regjimin e Tiranës.
Më 1990, ne pritëm rënien e murit të Berlinit dhe pushkatimin e Çausheskut, pastaj u zgjuam.
Më 1997, kur një pjesë e shqiptarve dhe bandat u hodhën në sulm për të rrëzuar pushtetin, e ne po vriteshin midis vetes, pritëm Vranickin, që t’na shuante tytat e zjarrta të pushkëve.
E kështu presim nga dita në vit se çfarë po thotë radio Vatikani apo Dojce Vele.
Drejtësia ! Amerikanët e ndërtuan, ata duhet ta sosin.
Korrupsioni qeveritar ?
Ne s’jemi të përfshirë, drejtësia le ta luftojë.
Gështenjat nga zjarri duhen nxjerrë vetë !
