Është mbrëmje vonë në Jerusalem.
Unë dhe fotografi Felix Larnö jemi kthyer në hotel dhe jam ulur në kolltukun me vija të dhomës dhe po flas në një video-telefonatë me vajzën time 7-vjeçare për dhëmbin e humbur. Ajo ka debate të gjata nëse zanaja e dhëmbëve u soll apo jo.
Këto janë llojet e gjërave për të cilat fëmijët duhet të shqetësohen.
Në të njëjtën kohë më bie zilja. Është një mesazh i një gruaje që ishte afër vdekjes gjatë sulmit të përgjakshëm nga Hamasi të shtunën e kaluar. Djali i saj 12-vjeçar kishte parë në rrjetet sociale se shumë izraelitë ishin marrë peng nga Hamasi. Kur nuk mundi të vinte kontakt me nënën e tij, ishte i sigurt se ajo ishte një prej tyre: “Ai e dinte se diçka nuk shkonte, por ai nuk e dinte se çfarë.”
“Kujdesu. Mund të takohemi përsëri”
Edhe tani, kur e di se ajo është mirë, nuk guxon ta besojë. Një frikë kronike me të cilën do të duhet të jetojë. Megjithatë, ajo shkruan në përfundim: “Kujdesu për veten. Të takohemi sërish, por këtë herë në paqe”.
Ende pas gjithë këtyre viteve në zonat e konfliktit, unë jam i mahnitur nga mënyra se si shpresa për paqe mbin kur është në më të keqen e saj.
Mesazhi i radhës është nga dy motra në Gaza. I kam takuar shumë vite më parë, gjatë luftës që po zhvillohej në kapërcyell të viteve 2008-2009. Më pas ata kishin humbur prindërit dhe dy vëllezërit e tyre. Tani njëra prej tyre është vetë nënë dhe tjetra studion për t’u bërë infermiere. Ata janë në veri të Gazës, pra në pjesën që ushtria izraelite u ka thënë të gjithëve të largohen.
Të dyja motrat shkruajnë në të njëjtin chat: “Ku të largohemi? Nuk e kuptojmë? Si? Ne jemi njerëz të zakonshëm dhe nuk kemi lidhje me këtë”, shkruan motra e vogël.
“Unë jam jetim dhe nuk dua që të jenë fëmijët e mi. Nuk mund t’i qetësoj. Thjesht qajnë”, shkruan motra e madhe.
E pyes përsëri, nëse nuk mund të shkojnë në jug?
“Nuk e dimë se ku. Ne kemi marrë vendimin të qëndrojmë në shtëpi dhe të presim vdekjen.”
Vdekja. Nuk di si t’i përgjigjem kësaj. Edhe kjo finale. Por pastaj vjen përsëri – shpresa.
“A mendoni se ka një shans për një armëpushim?”
Nuk mendoj se dikush ka një përgjigje për këtë pyetje, as sa jetë të tjera do të merren nga të dyja palët.
Ka vetëm një përgjigje për t’u kthyer:
“Duhet të shpresojmë”.
“Po,” përgjigjen motrat
https://www.tv4.se/artikel/8TpnSB7glWErIZbat1fdL/kroenika-vi-har-bestaemt-oss-att-stanna-hemma-och-vaenta-pa-doeden
