Deri në vitin 1962 jetonim në Përmet.
Dimrit në qytet.
Verës në fshat: Mbrezhan.
Familje e madhe.
Mbanim dy dhi mallteze për qumësht. Problem ishte mishi.
Po halli?
Babi ishte shofer me autobulancë.
Mbi autobulancë vuri një prozhektor.
Udhëtonte edhe natën. Dërgonte të sëmurë në spitalin e Gjirokastrës.
Kur kthehej, me prozhektor, vriste ndonjë lepur.
Një natë hapi thesin.
– Paska qenë lepuri sa një karçin (mes kecit dhe cjapit)! – Tha mamaja.
– Karçin është. Doli nga ferra dhe u përplas në makinë…
Fute në furrë. Le të hanë fëmijët.
Një natë u hap dera.
Hyri një kec.
I paftuari zuri vend afër sobës.
E mori mamaja dhe e çoi te kasollja ku rrinin dhitë.
Pyeti mamaja për të zotin e kecit.
Nuk u gjend. Kaloi java. Keci jetim.
– Kësmeti i fëmijëve, – tha babai. – Më jep thikën…
– Baba! Mos e ther, – tha Leonora, motra. – Mësuesja na ka thënë që gjërat që gjejmë, duhet t’i çojmë në polici.
– Ka të drejtë çupa, – tha babai. – Më gjej një rrip.
Babai doli. Pas një ore u kthye me kecin për dore.
– Policia nuk pranon keca. Dorëzohen vetëm kuleta me para. Bëj gati furrën.
Keci ishte pak i dobët, por me shumë shije.
Pas një jave, mamaja shkoi të mbushë ujë në çezmën e Janakos.
Në radhë një grua nisi të tregojë:
– Kisha një kec. Ishte i shëndoshë si dash.
Humbi i flamosuri. Do e ketë ngrënë ndonjë arixhi…
– Kockë e lëkurë!… – foli nëpër dhëmbë mamaja.
