Sa herë që vjen 2 prilli më kujtohet dita kur na internuan
I shtrenjti babi im! Sa herë që vjen 2 prilli më kujtohet dita kur na internuan. Erdhi krejt pa pritur e tepër tronditëse për të nisur kështu kalvarin e gjatë të persekutimit të familjes sonë.
ARSYEJA?!
Ajo përgjigjja:
– NUK E BËJ DOT, – që ti i dhe propozimit këmbëngulës të njerëzve të Sigurimit të Shtetit për t’u bërë bashkëpunëtor i tyre.
Po si mund të ishte ndryshe përgjigjja jote?! Ti nuk mund të mendoje e jo më të veproje për të mbjellë të keqen te të tjerët e mbi të të ngrije mirëqenien e lumturinë e familjes tënde. E ky qëndrim i yti i tërboi ata, e gjetën mëyrën për të të shkatëruar:
Internimin e familjes sonë.
Sot flitet shumë, madje me përçmim e neveri për bashkëpunëtorët e Sigurimit të Shtetit, krijohen edhe ligje për “ndëshkimin” e tyre, por në më të shumtën e rasteve, ata kanë qenë e janë në pushtet.
Ndërsa përgjigjja jote goditi fort mbi familjen tonë, dhimbje pa fund përjetuam e kulmi arriti, kur ti nga raskapitja prej egërsisë së persekutimit të familjes sonë u largove shumë shpejt nga kjo jetë.
Dhimbja që ndiej kur kujtoj 2 Prillin e 1976 – ës e gjithçka ndodhi në vazhdim është e papërshkrueshme. Megjithatë ndihem krenare për ty dhe mamin, që besnikërisht të ndoqi pas. Ti babi për mua je një Hero e për këtë jam e sigurt që nuk e teproj. Persekutimi ynë filloi se ti nuk mund të shkelje mbi nderin dhe dinjitetin tënd dhe kështu të vendosur e të sigurt, bashkë me mamin vazhduat të mbronit nderin dhe dinjitetin e familjes sonë.
Bashkë me mamin, ju do të mbeteni të paharruar në zemrat tona. Jemi krenarë për JU.
PUSHOFSHI NË PAQE TË SHTRENJTËT E MI! ????????
