Djali krenar foli për babain e tij me sindromën Down dhe shpjegoi pse nuk do ta ndryshonte kurrë për askënd.
Nuk janë shumë, por prindërit me sindromën Down janë plot dashuri për fëmijët e tyre, si çdo prind tjetër. Dhe ky është mësimi që një student sirian dëshiron të na tregojë me historinë për babain e tij.
Sader Issa që studion Stomatologji në Siri ndau historinë e jetës së tij në të cilën ai përshkruan se si u rrit nga babai i tij Jad, i cili ka Sindromën Down.
Sipas Sader, babai i tij i tregoi dashuri të pakushtëzuar dhe bëri çmos për t’i dhënë atij një fëmijëri si çdo fëmijë tjetër. Sader shpjegoi gjithashtu se sa vetëmohues është babai i tij dhe sa aktiv është në komunitet. Ai tregon se jo vetëm që nuk ka turp për të, por është edhe shumë krenar, pasi falë tij është bërë një njeri me vlera korrekte.
Sigurisht, askush nuk thotë se jeta me Sindromën Down është e lehtë. Megjithatë, Sader dhe babai i tij kanë arritur të ndërtojnë një marrëdhënie të kënaqshme që shumë do ta kishin zili.
Siç thotë Sader, ai shumë shpesh shkon me të atin në vendin e punës së këtij të fundit, një mulli afër shtëpisë së tyre. “Jam krenar për babanë tim. Gjatë gjithë jetës sime ai ka qenë mbështetja ime më e madhe, sa herë që kam pasur nevojë për të”.
Dhe Jad shpesh flet me krenari për djalin e tij, duke u thënë të gjithëve “djali im është mjek”. Më pas sytë i mbushen me emocion, si për të thënë “po, mund të kem sindromën Down, por e kam rritur këtë djalë dhe kam bërë gjithçka që kam në dorë për ta bërë mjek që të ndihmojë të tjerët”.
Sipas Kongresit Amerikan të Sindromës Down, është jashtëzakonisht e rrallë që njerëzit me sindromën Down të bëhen prindër dhe arsyeja është se meshkujt zakonisht nuk janë në dijeni të procesit riprodhues. Nga ana tjetër, gratë mund të mbeten shtatzënë, por as kjo nuk ndodh shpesh. Megjithatë, ekspertët e kongresit theksojnë se “njerëzit me sindromën Down nuk janë shumë të ndryshëm nga të gjithë të tjerët.
Atyre mund t’u duhet pak më shumë kohë për të arritur piketa tipike zhvillimore ndërsa janë të rinj, por ata po arrijnë atje. Ata kanë ndjenja dhe duan të trajtohen me respekt. Dhe ata mund të bëjnë jetë të zakonshme! Përveç kësaj, jetëgjatësia e tyre nga 25 vjet në vitet ’80 tani ka arritur në 60 vjet. Kështu ata mund të jetojnë të pavarur, të studiojnë dhe të krijojnë familje.”
