Nga Asdren Kola
Shumë nga ju që banoni në Tiranë e keni njohur ose ende e shihni në pedonale personazhin, që kishte domenin e tij midis rrugëve “Abdi Toptani” dhe “Murad Toptani”
Më shpesh e ushtronte lypsarinë para kalasë së Tiranës.
Ende aty vërtitet. Po pra, Pali i kalasë është.
Lypësit i mbajnë mend bamirësit e tyre, sikurse shitësit njohin klientët e përhershëm.
Ata e dinë se kush ju fal 10, 20 apo më shumë qindarka.
Një nga “peshqit” e sigurt të tij isha klasifikuar dhe unë.
Punoja në atë territor dhe kuptohet që aty kisha edhe kafen e zakonshme.
Sa zgjaste dorën i jepja 20 lekshin.
Nuk bezdiste, por buzëqeshte aq çiltër sa dukej sikur po kërkonte borxhin e dhënë dikur.
Një nga ditët, më gjeti pa humor dhe teksa zgjati dorën, i nervozuar i them: pa ik tani se sot nuk kam lekë për kafen time !
Mos u mërzit, kam unë sot dhe futi dorën në xhep.
Ndala, kureshtar po ndiqja veprimet e tij.
Nga xhepi i majtë i pantallonave nxori disa monedha dhe m’i zgjati.
Jo, jo, shpejtoi të korigjohej, kam të tjera.
I ktheu monedhat te xhepi i lyrosur dhe nga xhepi i djathtë, nxori një kartmonedhë dyqind lekshe.
Ja merr këtë, s’pi dot kafe me lek hekuri.
Qesha dhe ika.
Mbas disa ditësh, isha ulur në kafe me profesor Gj V, ing L Gj dhe Xh M, kryetarin e një bashkie të madhe.
Sapo kisha tërhequr nga Banka Amerikane honoraret e një studimi që kryente PNUD-i, në të cilin isha i përfshirë me kohë të pjesshme.
Lypsi i kalasë u afrua me buzëqeshjen e zakonshme dhe dorën e zgjatur.
Nxora një kartmonedhë 500 lekshe dhe ja zgjata.
I habitur e uli dorën dhe më nguli sytë, i ngaatërroove -më tha- apoo ke ke pirë ?
Merri – i thashë – se kam ditëlindjen sot.
Eh, të ndihmoftë teqeja e…(i mbahej goja Palit, por edhe s’po kujtonte se cilën teqe të thoshte). Teqa e Laçit të ndihmoftë -më tha- dhe vrapoi të kapte tjetrin në rutinën e zakonshme.
Dy shokët e mi në tavolinë janë katolik dhe për humor po më ngacmonin se aq mik e paske sa të di dhe besimin, por teqet nuk i njeh dhe urimin ta bëri për Shna Noin.
Ju rrëfeva rastin, kur Pali donte t’më falte dyqind lekshin për kafe…Pali i qeshur
Post scriptum: Kur i bëra foton dhe i thashë që do të nxjerrë në gazetë, më vështroi serioz e më pyeti: bëhem udhëheqës?
Eh sa mirë do ishte sikur
