Se kam kuptuar dot, pse oborri duhej të malaksej dhe fshihej dy herë në ditë, atëherë?
Pse punët i bënim përsëri dy herë në ditë?
Pse nuk prisnim të mbushej lavamani plot, deri te luga e fundit..pastaj ti lanim enët?
Pse duhej të kujdeseshim dhe për baçen?
Pse argetoheshim aq shumë kur mbushnim ujë, dhe në lagjen përtej?
Pse nuk i numeronim kilometrat, kur ecnim në këmbë?
Pse nuk ankoheshim, kur na urdhëronin të gjithë, madje dhe komshinjtë
Pse nuk lodheshim kur shkonim në plazh, dhe ngrinim gjithë enët dhe batanijet me vete?
Pse nuk varnim turinjtë, kur në shtëpi vinin tezet, hallat, dajat, xhaxhallarët?
Pse dhe kushërinjve të shtatë të mamas, iu thërrisnim daja?
Pse ndanim atë pak gjë që kishim?
Pse kur bëheshin dasma, ftohej gjithë fshati?
Pse kur vilnim një pemë, i jepnim gjithë lagjes?
Pse qeshnim më shumë edhe pse ishim në varfëri e nën trysninë e regjimit ?
Lumturia, u gjendka në gjërat e vogla..
Atëherë, ishim njerëz…!
