Vardinogiannis Zonja “e hekurt” e skenës sociale të vendit tonë (Greqisë), ka rrëfyer një histori të kancerit të fëmijëve që e preku shumë.
Bëhet fjalë për një fëmijë që arriti të luftojë dhe të dalë fitimtar.
Intervista për klubin ELPIDA “ELPIDA lindi nga konstatimi tragjik se po humbisnin jetë fëmijësh, sepse 32 vite më parë në vendin tonë nuk kishte asnjë infrastrukturë për të trajtuar kancerin e fëmijërisë dhe as mundësi financiare për të shkuar jashtë vendit për të gjithë fëmijët që vuanin nga kanceri.
Që në momentin që pashë për herë të parë sytë e përlotur të nënave dhe përjetova ankthin e tyre për fëmijët e tyre të sëmurë, ato nuk u larguan nga mendimet dhe zemra ime.
Kështu filluam me krijimin e njësisë së transplantit të palcës kockore në Spitalin e Fëmijëve “Agia Sophia”, më pas me Shtëpinë e Bujqëve ELPIDAS, më pas me krijimin e Spitalit të Parë Onkologjik për Fëmijë në Greqi dhe pak më vonë ngritjen e Shoqatës “ORAMA ELPIDAS” dhe e Bankës së Dhuruesve Vullnetarë të Palcës Kockore me të njëjtin emër.
Falë këtij projekti u shpëtuan dhe po shpëtohen mijëra fëmijë nga Greqia dhe jashtë vendit, ku spitali ynë është ndër më të mirët në Evropë si “Qendra e Ekselencës”.
Qëllimi ynë është të shpëtojmë 4 nga 4 fëmijë! Dashuria ime për fëmijën është aq e fortë sa që kthehet në… kokëfortësi! Dhe ku të tjerët shohin errësirën, unë shoh dritë! Dhe nuk do të pushoj derisa kjo dritë të shkëlqejë në jetën e fëmijëve! Kjo është arsyeja pse ne vazhdojmë fuqishëm dhe intensifikojmë përpjekjet tona: nëpërmjet binjakëzimit me spitale të mëdha jashtë vendit, me trajtime të reja të personalizuara përmes Qendrës së Terapisë Qelizore dhe Gjenetike për fëmijët dhe adoleshentët që krijuam në Spital në vitin 2020, DHE ËSHTË UNIK NË GREQI, në çdo mënyrë për të qëndruar në krah të çdo fëmije që ka nevojë për ne”.
Momenti emocional
“Është shumë e vështirë të veçosh një incident të vetëm në 30 vitet e ELPIDA-s, gjatë të cilave kam qenë dhe jam gjithmonë prezent.
Fëmijët i njoh me emrat e tyre, jam çdo ditë me familjet. Ndjenja më e fortë është ajo që më mbush zemrën sa herë që një fëmijë del i shëndetshëm nga spitali ynë dhe vazhdon jetën! Janë momente që vështirë të përshkruhen me fjalë.
Si mund ta shpreh me fjalë ndjenjën që ndjeva kur Panagiotis, fëmija ynë i parë i transplantuar, u martua dhe unë isha njeriu më i lumtur? Apo ndjesia që ndjeva kur Efi, e cila humbi këmbën duke luftuar me kancerin, arriti të bëhej kampione greke në garat me karroca dhe më dorëzoi medaljen e saj?
Apo kur Stelios i vogël, duke dalë nga spitali, më thirri për të më ftuar në fshatin e tij në Kastoria, duke më dhënë udhëzime të sakta se si të shkoja të gjeja shtëpinë e tij?
Nuk harroj një ditë, kur isha para pak kohësh në spitalin tonë, që pashë një djalë të vogël duke qarë. I shqetësuar, iu afrova për të mësuar se çfarë po ndodhte dhe ai më shpjegoi se sapo kishte dalë për t’u kthyer në shtëpi. “Por unë nuk dua të largohem nga këtu. Dashuria nga të gjithë këtu më bënë të ndjej se ky Spital është shtëpia ime!”. Këto momente janë një thesar i paçmuar, i ruajtur thellë në zemrën dhe shpirtin tim”.
Kritikat që kam marrë…
“Kur filluam me ELPIDA-n, 32 vite më parë, gjërat në vend ishin krejtësisht ndryshe. Më kujtohen komente tipike që dëgjoheshin për “zonjat me pantallona dhe sutjena”, të cilat nuk më bënë asnjëherë të dorëzohesha.
Dhe historia vërtetoi se ky grup grash ELPIDAS arriti t’i ofronte shoqërisë greke një nga Spitalet më moderne në Evropë!
Ose më kujtohet që kur po ndërtonim Shtëpinë e Bujqeve ELPIDAS për të pritur familjet e fëmijëve me kancer nga fshati, pati një reagim shumë të fortë nga vendasit. Mblidhnin firma që në zonën e tyre të mos ndërtohej Bujtina! 20 vjet më vonë, të njëjtët njerëz janë tani mbështetësit më të mëdhenj të Shtëpisë së Bujqeve, e cila ka pritur më shumë se 2000 familje”.
Nga destora.com
Përktheu neutrale.al
