Gjashtë burra të verbër takuan një elefant dhe filluan ta ekzaminojnë atë.
I pari preku këmbën e kafshës dhe tha: – Është një shtyllë e fortë.
I dyti preku feçkën e tij dhe tha: – Është një gjarpër i gjatë.
I treti preku barkun dhe tha: -Është një thes i madh.
I katërti preku njërin vesh dhe tha:-Është një erashkë e gjerë.
I pesti preku fildishin dhe thirri:- Është një kunj i mprehtë.
I gjashti kapi bishtin dhe tha: – Është një litar i vogël.
Ata filluan të debatojnë, secili i bindur se kishte të drejtë.
Një kalimtar i rastit i pyeti arsyen e kësaj grindjeje. Pasi i treguan ndjesitë e tyre, ata i kërkuan atij të ndërmjetësonte mosmarrëveshjen e tyre. Burri tha:
Nuk është një shtyllë, por këmbët e tij janë si shtylla.
Nuk është një gjarpër, por feçka e tij duket si gjarpër.
Nuk është një thes, por barku i tij duket kështu.
Nuk është një erashkë, por veshët e tij janë si erashkë.
Nuk është një kunj, por dy fildishët e tij janë si kunja.
Nuk është një litar, por bishti i tij është i ngjashëm me një litar.
Elefanti është të gjitha këto: këmbët, feçka, barku, veshët,
dy fildishë dhe një bisht.
Dhe madje edhe duke i bashkuar të gjitha së bashku, ju do të keni vetëm një pamje shumë të pjesëshme të asaj që është një elefant.
Fundi i Historisë : Ata diskutuan mes tyre atë që kishte thënë burri, e shpallën të çmendur dhe e ndoqën.
Morali: Ata nuk kuptuan se të gjithë kishin vetëm një pamje të kufizuar të realitetit. Nuk pushuan së grinduri dhe nuk kuptuan se mund të përfitonin nga pikëpamjet e të tjerëve…
web
