Kjo është familja ime.
Të ulur poshte janë djali im i madh, Daeli dhe e fejuara e tij Era, të cilët sot në mesditë bënë një udhetim pa biletë kthimi, në linjën Rinas-Lutton. Pas një konkurimi të gjatë e të lodhshëm, Era fitoi një kontrate pune në qytetin Hastings në Britaninë e Madhe.
E di se shumica e kanë ëndërr një fat të tillë, por unë nuk kam qenë entuziast.
E para sepse çdo prind i do fëmijët afër dhe e dyta sepse unë besoja akoma në mundësitë që ofrohen këtu në vendin tonë.
Kam diskutuar shpesh e me qetesi me tim bir për këtë ndërmarrje të tyre dhe pas shumë seancash, duke qenë plotësisht i informuar edhe për të shkuarën time, më asgjësoi plotësisht, kur m’u drejtua kështu:
“Dëgjo baba! Unë jam 27 vjeç, aq sa ti ke qenë në vitin 1990. Unë e di se çfarë ëndërrash ke patur atëherë, por tani unë të pyes: Cila është ajo Shqipëria që do të bëhej si Evropa në vitin ’90-të? Kjo që nuk më ofron mua asnjë garanci ?
Jo bab. Unë ju dua të gjithëve. E dua pa fund edhe Shqipërinë, por nuk marr përsipër ta ndreq atë.
Dua të rregulloj jetën time”
Nuk kam se çfarë të them tjetër perveçse:
“Të vaftë mbarë bir”!
