-Më ka shkuar mendja për gështenja të pjekura. Përton?-Më tha Ezmerka.
– Jam gati të sakrifikoj edhe honoraret!
-Leri këto! Thuaj më mirë nuk dua të shkoj…
– Të të tregoj një histori?
Një herë e një kohë, jetonte në Amerikë një çift. Të varfër. Pasuria e djalit ishte një orë. E mbante në xhepin e vogël, si qostek, sepse nuk kishte zinxhir.
Çupa kishte flokë të verdha. Të gjatë deri në bel. Aqë të bukura, sa që parukjerja I thoshte:
-Pse nuk I shet të fitosh një grusht me dollar?
Nuk I mblidhte, sepse nuk kishte kërhërë për ti mbajtur.
-Erdhi Viti I Ri. Djali shkoi tek sahaçiu. Shiti orën. Me paratë bleu një tufë me kërhëre.
Me dhuratë në duar, ecte I lumtur.
Imagjinonte gëzimin e çupës.
Ndërkohë vajza shkoi në parukeri. Preu flokët. I shiti.
Shkoi në dyqan. Bleu një rrip për orën.
Djali mbriri në shtëpi…Shtangu…Nxorri kërhërët…
Përfunduan në krahë të njeri tjetrit. Më të lumtur se kurrë?!
-Uaa! Sa e bukur,- tha Ezmerka e përlotur.- Vetë e ke sajuar?!
-Jo…O’Henri…Novelist amerikan.
Ika.
Kohë më parë kisha parë gështenja të pjekura në “bisht” të digës. Tek Liqeni Artificial…
Këmbë shitësi.
Zbrita tek “VESA” centër. Kisha parë një grua që shiste.
Nuk e gjeta. Dolla në Bllok. Asgjë.
Nuk gjeta as tek ura afër “Tajvanit”. As tek ura në boulevard. As në hyrje të rrugës së Kavajës.
Mos vallë nuk kishte gështenja në Tiranë?
U futa në supermarket. Gështenja me shumicë. Nga Tropoja. Nga Librazhdi. Nga importi.
“Fati” më ka degdisur në Romë, Vjenë a Budapest.
Në çdo shëtitore gjën gjështenja pjekës.
Këtë traditë e ka pasur edhe Tirana…
Duke vrarë mëndjen, në kërkim të “pse-së”, buzë Lanës, poshtë një peme ishte ulur një grua.
Një mangall me qymur druri. Mbi mangall gështenja të pjekura…
-Të kërkoja në qiell, të gjeta buzë Lanës. Pse në errësirë?
-Na përzënë policët e bashkisë…
