1.Ndikimi dhe hija e sigurimit të shtetit diktatorial , kontrolli i pushteteve politike, administrative, të drejtësisë në Shqipëri nga figura politike të kohës së diktaturës, ndihen në shoqërinë e sotme shqiptare me të njëjtën fuqi si dhe para viteve 90-të.
2.Historitë me sigurim shteti, kërcënimet me dosje, shantazhet nga burimet e fshehta, qeveritarë të emëruar nga këto organe sekrete ,që vetëm ndërrojnë karriget, kanë deklaruar se kjo do të jetë hera e fundit që flitet për dosje e pseudonime, ndërsa ligjet për mbrojtjen e jetës politike të drejtuesve të sigurimit janë reale ,kurse viktimat e komunizmit mbeten po viktima.
3.Të hapen të gjitha dosjet ,thonë qeveritarë e opozitarë dhe betohen që sapo të miratohet ligji në Shqipëri, do të jetë zhdukur çdo gjurmë e komunizmit, por realiteti është krejt ndryshe.
4. Dy komisione pastërtie me mandat katërvjeçar, komisioni Bezhani dhe Mezini, u ngritën për të garantuar mbrojtjen e politikës aktive nga prania e bashkëpunëtorëve të sigurimit te shtetit, por të dy komisionet nuk bënë gjë tjetër vetëm shtuan pseudonimet dhe frikën, se po u hapën dosjet do të ndodhë një gjakderdhje e vërtetë në Shqipëri.
5.Parlamentarët, ekspertë të huaj, juristë që rregullojnë të drejtën në përputhje me standardet europiane, përfaqësues të shoqatave të persekutuarve, shoqata e të drejtave të njeriut, historianë të luftës së ftohtë, studiues të shoqërive totalitare, shkojnë e vijnë, hapin e mbyllin diskutime, si të çlirohet Shqipëria nga të fshehtat e së shkuarës.
6.Historia e dosjeve shqiptare është një teatër i rrezikshëm, ku secila palë mban në dorë një alibi për të shkruar një histori që asaj i intereson, gjysmën e së vërtetës mos ma thuaj, thotë shprehja popullore, sepse gjysma që mungon nuk e përligj vërtetësinë e saj.
7.Shqipëria mbetet i vetmi vend në Europën Lindore që ende nuk ka një ligj të miratuar të dekomunistizimit të shoqërisë, i vetmi vend që harton ligje për të hapur të gjitha dosjet dhe nuk realizon as minimalen, që ligji formalisht të paktën të miratohet.
8.A duhet të shqetësohet politika shqiptare prej faktit që të paktën dy shërbime të fshehta,si sigurimi i shtetit komunist dhe UDB-ja, kanë luajtur me fatet dhe karrierën politike të politikanëve shqiptarë në këto vite.
9.Çdokush do të mendonte, çdo shqiptar i ndershëm, se nëse një ligj i tillë duhej miratuar, ai duhet të formulohej në mënyrë aq të qartë e transparente, sa të garantonte daljen në dritë të së vërtetës si dhe të nxjerrë në pah çdo përfshirje konkrete në jetën politike post-komuniste.
10.Vetëm një ligj që siguron të drejtën e atyre që e kanë pësuar prej survejimit ideologjik dhe politike në shoqërinë e shqiptare mund të premtojë lustracion të shoqërisë.
11.Pikërisht moshapja e dosjeve, por përdorimi politik i dosjeve, ka krijuar një frikë të përgjithshme, në vend të inkurajimit qytetar,ku sot ka një indiferencë dhe mosbesim të tepruar.
12. A mund të flitet sot për mbarim të tranzicionit politik pa dënimin e krimeve të komunizmit, jo në mënyrë vullnetare, por me ligj, ku sot pas 32- viteve të përmbysjes së komunizmit në Shqipëri, madje në rrethinat e kryeqytetit, gjenden varreza viktimash, të pushkatuarish me gjyq e pa gjyq.
13.Në ditët e sotme nuk ekziston akoma një regjistër shtetëror i njerëzve që kanë humbur jetën, për shkak të qendrimeve politike, e si mund të flitet për një mentalitet europian në Shqipëri, sa kohë që urrejtja vazhdon edhe pas vdekjes.
E drejta vonon, por nuk harron !
