Përgatiti: Kapiten i rangut të parë Artur Meçollari
Kushdo që ka minimumin e njohurive për fuqitë luftarake të një kryqëzori dhe nje Carrier Strike Group, e kupton që ky artikull është një mashtrim. Në një hapësisrë detare 41 milje detare ose 72 km (Kanali i Otrantos), si mundet një kryqëzorë i vetëm të bllokoj lundrimin e lirë të një Carrier Strike Group.
Një Carrier Strike Gruop ka në përbërje: një aeroplanmbajtëse, 1-2 kryqëzorë, disa fregata, anije tanko-desante, nendetëse, anije furnizimi, etj. Aeroplanmbajtësja nuk lundron asnjeherë e pashoqëruar, pasi fuqia e saj goditëse është kryesisht ajrore. Ajo ka kapacitete të kufizuara të luftës kundërnëndetëse dhe sipërfaqësore, si dhe manovrueshmëri të kufizuar. Po ashtu, për shkak se ajo përbën objektiv të karakterit strategjik për Forcat Detare të SHBA, nuk lejohet të lundroj e vetmuar.
Kryqëzori rus natyrisht ka një mision: prezenca e flamurit rus në rajon, me një dallandyshe të vetme, si dhe kruerjen e operacioneve zbuluese edhe për levizjen e anijeve kundërshtare. Por, me vizita sporadike nuk ka mundësi të kontestohet prezenca e anijeve kundërshtare, të cilat aktualisht ushtrojnë kontroll detar në Detin Mesdhe. Ngushticat ndërkombëtare janë rajonet më efektive për operacione zbulimi mbi trafikun e anijeve të kundërshtarit.
Anijet ruse sot kanë mundësi të bregëzohen dhe furnizohen vetëm në bazen detare të rusisë në Siri. Levizëshmëria, autonomia dhe kapacitetet operacionale të Flotës Ruse në Detin Mesdhe janë dhumë të kufizuara, edhe për shkak të kufizimeve nga Konventa e Motrose 1936, për kalimin në Ngushticat Turke.
