Rafaela është vajza e një miku tim, por m’u bë udhërrëfyese, përkthyese dhe avokate mbrojtëse në një nga ato çastet që të duken pa fund, në vend të huaj.
Unë mbërrita në Selanik të hënën në mëngjes. Një qytet që e njoh relativisht mirë dhe e dua.
Njohja është e vjetër dhe ka lidhje me moshën e bukur studentore, ku për dy muaj, me pak shokë ishim përfitues nga Projekti TEMPUS, i një shkolle verore 10 javëshe.
Atëherë ishim të atashuar pranë Universitetit Aristotel.
Viti i largët…1994, por me mbresa sikur të ishte dje.
Për të kapërcyer nostalgjitë, po rikthehem te “përplasja” ime me policinë helene.
Përplasur pa u takuar, por me stres, kohë e humbur procedurash, prishja e ditës së miqve dhe në fund kosto financiare.
Parkoj makinën ndanë një rruge jo kryesore, ku radha e makinave të vendosur, ishte 5 makina para vendit ku ndala unë dhe 5 të tjera mbas meje.
Pra dukej gjithçka në rregull.
Ulem në kafe, fare pranë trotuarit dhe për pak minuta e kreva rutinën me kafen expres që grekët e bëjnë bajat.
Afrohem te makina, por targa e parë mungonte, ohh, më paska rënë gjatë udhëtimit.
Shoh që edhe targa mbrapa nuk ishte.
Atëherë më kapi paniku, moss, më paskan vjedhur targat dhe djemtë “çapkën” do t’i përdorin në punë pasanikësh ose në zbrazje koburesh mbi grupet rivale.
Në pak sekonda po mendoja denoncimin në policinë helene, paraqitjen time në Konsullatën tonë në Selanik dhe pajisjen me letrat provizore për t’u kthyer në Shqipëri.
E kur ka hall njeriu, mundohet të shfrytëzojë çdo rrethanë, pa menduar për kohën apo punën e tjetrit.
Telefonoj Astrit Mera, drejtues i PD-së në Selanik dhe miku im i vjetër.
Nuk e telefonova si Laçian që mund të dijë skutat e skifterëve, se Astriti di vetëm familje, punë dhe shoqëri, por si domosdoshmëri për të kryer veprimet e pa planifikuara.
Shiko, më thotë ai, duhet të kesh gjobë te xhami dhe policia të ka hequr targat.
Mos u mërzit, vazhdon ai, për pak minuta më ke aty.
Po, gjoba ishte mbi xham, por e papritura që më ndodhi, ishte bërë perde për mos të parë detajet.
Ai mbërriti për pak minuta dhe më sqaroj, se për të huajt që bëjnë shkelje administrative, i marrin targat sepse nuk paguajnë.
Policia bashkiake ishte edhe në këtë rast, si për të plotësuar urrejtjen time ndaj gjobaxhinjve të Tiranës.
Njeriu me fat, mbetet me fat…
Rafaela, vajza e Astritit, studente për ekonomi, prej pak muajsh, bënte praktikën në Bashkinë e Selanikut.
U drejtuam për atje dhe Rafaela, njoftuar tashmë nga babi i saj, na priti para institucionit.
Me vajzën u futëm nëpër zyra, fotokopje pasaportë e leje qarkullimi, siguracion ndërkombëtar e leje ndërkombëtare drejtimi e makine.
Fotokopjo e firmos deri aq sa po më dukej vetja firmëtar në tradhtinë ndaj atdheut tonë parajsor…
E kur mbarojnë gjithë këto procedura, duke futur dhe pagesën e gjobës, një nëpunëse e bukur si Helena dhe djallëzore si Penelopa, mbasi vuri letrat e mia në tezgjahun e thurjes burokratike më thotë: Qirje Avdullaqis, procedura që ju të merrni targat, mund të zgjasë nga 48 orë deri në 15 ditë.
O Zot, më ra Olimpi me 12 Zotat e tij mbi krye.
Atëherë, Rafaela, si një engjëll mbrojtës, nis kundërshtitë me bukuroshen greke si një shqiponjë Kurbinase, po çfarë thua, ky është axha im dhe sot duhet të marrë targat patjetër.
Debate të forta në një gjuhë me shumë sss dhe rrëshqitëse si sapun në mermer.
Eja xhaxh, më thotë, dhe me sytë që i shkreptnin, më orienton në disa shkallë.
Troket te dera e një zyre dhe futemi brenda sapo dëgjojmë përgjigjen: hyr!
Ishte zëvendës dhimarkio (nënkryetari i bashkisë).
Dialog mirëkuptues, një telefonatë dhe zbritëm te sybukura autoritare.
Këtu s’kish më fjalë, veç dëgjoja: signomi Rafaela, signomi( më fal Rafaela, më fal).
Gëzim i madh, gëzim i madh me të vërtetë, pa mendoni sikur të vonohesha disa ditë.. Ku do flija, ku do punoja, a gjendej punë…
Mora targat e makinës dhe me këtë rast mësova edhe si vendosen.
Zoti mos na lëntë pa shqiptarë nëpër botë (dhe qeveria nga kjo dëshirë i degdis bashkatdhetarët që të ikin, për t’na ndihmuar pra).
Mbi të gjitha Zoti e ruajtë Rafaelën tonë nga Kurbini !
