-Histori të trishta dhe gazmore për mamnë time?!-
Mamaja ime vdiq 93 vjeç.
Fati e pa me syrin e njerkës.
Ishte jetime. Babai e martoi 15 vjeçe.
Lindi 13 fëmijë.
Mortja i mori 7 fëmijë.
Kohë lufte. Dy djem. Njëri 10-të. Tjetri 8-të. Gjetën një bombë.
Donin ta hapnin. Bënin zilka. Shpërtheu. U vranë të dy…
Në atë mot jetonim në Mbrezhan-Përmet.
Në vitin 1968 vdiq babai…
Kur mbushi 85 vjeçe, i vdes një vajzë 48 vjeç. Drita…
Më thotë një ditë:
-Mos vallë më ka dënur perëndia, të rroj sa të shoh të vdekur të gjithë famijët?! Ruana Zot!
Një vit pas vdekjes së mamasë, ndërroi jetë motra jonë.
Leonora.
Tragjedi mbi tragjedi, po të jetonte mamaja?!
Këto janë kujtime, as për tu treguar e as për tu shkruar.
Por unë e kujtoj mamanë shpesh.
Për humorin.
Për batutat.
Tragjikja dhe komikja ecin bashkë.
Shpesh ja tregoj Ezmerkës.
I kujtoja me Polikronin.
Me Lirinë-motrën. me Simonin-vëllanë.
Por mendoja se janë kujtime për tu treguar e jo për tu shkruar.
Një natë pashë filmin amerikan: “Gjeniu”.
Dy personazhe. Djali dhe psikologu.
Djali gjeni.
I prapë. Arrogant. Vakabond.
Për të shpëtuar një gjeni, në skenë futet psikologu.
E fton një ditë në shtëpi. Në mur, mes pikturave, varuar një portret…
Tha djali:
-Kush është?…
-Gruaja…
-E ke dashur?…
-Shumë- tha psikologu. U martuam me dashuri. U sëmur. Me kancer.
I shërbeva tetë vjet.
Më vdiq ndër duar…
-Përse e kujton? Pyeti djali…
Tha psikologu: Gruaja ime pirthte natën.
Një natë pordhi aqë fort, sa zgjoi qënin.
Një mëngjes, pordhi dhe hapi sytë.
-Kush e bëri? Më pyeti.
-Unë I thashë. Për të mos e vënë në sëkëlldi…
Si mund të lidhet një film amerikan me kujtimin e mamasë sime? Ja që lidhen…
1.
Kur isha djalë, mamaja më thoshte:
-Shko në banjë. Bëj ujët e hollë. Pastaj vish pantallonat…
Ka rrezik ti bësh me harta…
Qeshja. Isha i ri… E kisha kandarin nën kontroll.
Rrodhën vitet. Sot sa herë që shkoj në banjë kujtoj mamanë.
Normale. Më janë “lodhur” hallatet nga pleqëria… duhen mbrojtur pantallonat nga spërkatja,de !
2.
Për disa vjet jetuam nën një çati.
Dy çifte e gjysëm. Unë me Ezmerkën.
Vëllai I vogël me nusen.
Mamaja-beqare.
Shtëpi e vogël. Më e vogël banja.
Një ditë ditë u fut mamaja në banjë.
Tek dera priste radhën nusja.
Doli vjerra.
U fut dhe doli nusja si rrufe:
-Çfarë ere?
-E po, unë nuk bëra pilaf?!…
Sa herë që shkëmbehemi tek dera e banjës me Ezmerkën, hunda më kujton mamanë…
3.
Vuajta…, 34 vjeç gjeta Ezmerkën.
E mora në shtëpi.
Mamaja e shihte me sy.
E prekte me duar.
Kur u largua, pyeta:
-Si tu duk nusja?
-Si drita! Por e ka të vogël gjoksin!…
U mërzite? Pa merak. Po tja përkëdhelësh, I rriten. I bëhen si dy pangure me qumësht?
Kur më bie rasti të shëtis mes “kodrave” të Ezmerkës, qesh me veten…
për të mos zgjuar Ezmerkën, de!
