“CHICAGO CHICAGO”
Në rrugët e Chicagos,
unë, një atom që lëviz
në orbita të thyera
me shpejtësinë e dritës pa dritë.
Në starbakse,
një filxhan më shumë
që thyhet hera herës
apo një gotë plastike
shkruar me emrin tim,
e shtrydhin
bashkë me kafen.
Në markete
pak dollarë që udhëtojnë si tram
pa stacion dhe pa rrugë kthimi,
që gjithmonë më fikin
flakën e syve,
me ofshamë.
Në teatrot e Chicagos,
jam hija ulur në karriket e buta
që nuk e ka të zotin me vete.
Al Kapone më përshëndet,
stampuar në mbulesat e fugonëve
gjithmonë me bojë të zezë
e me puron e pambaruar.
Bluzi më ndjek nga pas
dhe këndon “Chicago Chicago”,
si për të më kujtuar që nuk jam i tij,
por një flluckë tingulli pa sipërfaqe.
Kur shkëmbehem
me atë kaçurrelsen çokollatë
në hollin e qiellgërvishtëses,
një zemer që nuk punon
lavjerësohet
nën rrezet e diellit disasekondësh,
si hark ylberi pa rënë shi.
Një pulbardhë e trishtuar
te liqeni
më lyp ushqim;
unë në
“Chicago Chicago… ”
Chicago 05/28/2022
Këtë poezi ja kushtoj Chikagos qytetit ku jetoj, një nga dhjetë qytetet më potentë të botës, qëndra nevralgjike e muzikës Jazz e Blues. Qyteti nga ku lindin ndjesitë dhe inspirimi poetik.
