Gjarpri i larmë në katin e tetë
Kulloti, kulloti të gjorat bletë !
Ajo
Shihmë! Sapo dola nga hojet e errëta të gjumit
veshur me kostumin verdhëezi të një grerëze.
Jam mjalti dhe helmi, plaga dhe plumbi.
Vdekshin gjithë bletët në prag të kosheres!
Vij ta mbys atë zog të kuq që përnatë
vjen e çurit në kukomajat e pemës së frikës.
Pssst!… jam e pacipë. Të futem në shtrat.
Jam skëterrë me lule, humnerë pa përbindësh.
Ma kënda të vij hipur mbi bishtin e sfurkut
duke shkelur ato dallgë me kallëza shkrimi.
Jam e paemërtueshmja që çon tek kaosi i bukur.
Dërrasave të kosheres t’ iu vëmë fitilin!
Marr trajta femrash e qeniesh të tjera.
Ma ndjen erën e bishës dhe çmendesh prej epshit.
Kuajt e fakteve që hingëllijnë lidhur tek pema
mos i kap prej frerësh dhe mos u thuaj të heshtin.
Jam kuçka fshehur pas avlëmëndit të drojës;
ylberi gjysmë buzë mbi ujvarën e përdalë.
I kam thyer fenerët në rrugën e përvojës.
Ta marr mendjen dhe ta var në kremastar.
Shihmë! Sapo dola nga hojet e errëta të gjumit
veshur me kostumin verdhëezi të një grerëze.
Jam mjalti dhe helmi, plaga dhe plumbi.
Vdekshin gjithë bletët në prag të kosheres!
Gjarpri i larmë në katin e tetë.
Gjarpri i larmë në katin e tetë.
Kulloti, kulloti, të gjorat bletë!
Lugje ligjesh dhe magje magjish.
Mpiksu e bukur me gjakun e dhisë!
Mënde qengjin në gji të pasthirrmave,
Bëji gjilmitër fijet e shirave
O britmë e arnuar me sqepa pëllumbash,
Fjalë e dyllosur me gjithfarë vulash
Djep ishte o-ja dhe u-ja greminë
Nga poret tona kur mbinë filizë
Gjarpri i larmë në katin e tetë.
Kulloti, kulloti, të gjorat bletë!
Mos e vra gjarprin
Mos e vra gjarprin
me pika të kuqe, të zeza,
mbledhur kutullaç brenda strofkës së virtytit.
Mos!
Ndjell ters! Bëhet damar i ngrirë në retinë!
Ktheji gishtat e duarve në krongjij dimërorë
që kullojnë pika- pika mëshirë.
Mos e nga gjarprin laragan
gjarprin që rrëshqet në një të çarë të murit
të ligjërimit
me vazhda lëbyrëse metaforash në lëkurën e hollë.
Poshtë dhëmbit të tij ka një bodrum xhevahiresh.
Mos! Gjerdan kallp të bëhet në dorë!
Vdekja e sirenave
Me shigjeta pasthirrmash ngulur tek trupi
hidhen shkëmbinjve. (Medet, o det, medet!)
Sirenat: fyej të bërë me dhoga tabuti,
poshtë mesit bodrum, lart oda gjithë qejf.
S’kish më Odise. Kishte shterrur kureshtja.
Në shtrat të ligjërimit ta piknin zajet e fjalëve.
Mes barërave të kalbura të ngastrave të heshtjes
përditë nga një vezë do bënte thëllëza e keqardhjes.
A shihej përvit Vjeshtë Penelopa me barrë
me shtiza shirash si do thurrte mes fushave?!…
Mërzi qe bota. Poshtë bashkës së dallgtë
pelikanët do pastronin detin plak prej këpushave.
Ndaj hidhen «bëlldum » . Dregëzat e trishtimit
do ngjiznin ishuj të rinj. (Me dert, o det, me dert!)
S’kish më Odise. Po vdisnin me gjeste flijimi,
të zgjoheshin mise TV-ësh pas mijra vjet…
~ ~ ~
Këtë natë
thembrat e një klithme
goditnin barkun shtatzënë të heshtjes.
Kalleni lakmusin e gluhës, kalleni, pra,
në epruvetën e qelqtë të dënesjes.
Në eshtra e gongalle të thata shkërmoqen
hingëllimat e verbra të mëzit të dalldisë.
Papagajtë e të qeshurave
me pulpat plot pupla
venë dhjamë në degën e shpresës tek rrinë
Prapë…
Kjo natë:
kunatë në kanatë.
Çiareve ku rrënja boshtore e egoizmit
depërton kot nasikoti,
Tërfil të kaltër pendimesh brente
me dhëmbë
një shqerkëz e bardhë loti.
Dhe blegërinte mardhur së ftohti.
