Kësaj radhe, biseda telefonike me një mikun tim, që jeton e punon në Tiranë, ishte ndryshe.
E nisëm bisedën me përshëndetjet si zakonisht, e kaluam te aktiviteti i ditës dhe në një moment u shkëput nga rrjedha normale e bisedës duke më thënë: më duhet të kthehem nesër në Mallakastër.
E ndërpreva duke i thënë, shumë mirë do bësh se u harrove, ngele në Tiranë, me këtë rast qëndro dhe në Fier për një birrë.
Po ku është e mira këtu o shoku…?
Kësaj radhe po shkoj i detyruar, më duhet t’ju çoj prindërve ilaçe dhe disa ushqime, ndryshe nga herët e tjera që shkoja për mall a për qejf.
Dhe tregimin e vazhdoi pa u ndërprerë :-
Dje kishte ikur dhe Eraldi nga fshati, (Eraldi ishte djali i fundit që kishte mbetur në fshat).
Eraldi pothuajse çdo ditë udhëtonte 12 km për në Ballsh me një makin të vogël, ku përfundonte punët e tij, por më shumë mblidhte porositë e të moshuarve të fshatit .
Ah more Ismail, vazhdoi ai, nga 30 -40 djem, që ishim para 15-20 viteve, tashmë nuk ka më asnjë, iku edhe i fundit, iku.
Desha të flisja, por nuk më doli zë dhe shoku vazhdoi :
Do shkoj kësaj radhe, por e kam të pamundur të udbëtoj çdo javë, do detyrohem të takoj Danen, shoferin e furgonit, që lëviz në dy fshatra tona.
Për dreq, Dania e ka prishur muhabetin me plakun tim që prej 10 vitesh, kur kanali i vaditjes kishte ujë për herë të fundit, madje dhe atë vit ujë erdhi vetëm për Bajram.
Do ti ul bashkë,tha, se plaku s’ka tjetër zgjidhje, Danes i leverdis një porosi më shumë. Nuk kam rrugë tjetër vëlla, ika tani…
Do ndal 5 minuta nesër në Fier e flasim nga afër…
Po ç’fjalë do kem unë me të… !?!
