I dashur baba !
U zgjova herët sot, në fakt në ëndërr m’u shfaqe ti dhe gjumi m’u trazua. Një nga një kujtimet filluan të më mbulonin duke ma bërë zemrën të dridhej.
Se më ka marrë malli për ty baba, ndaj nga albumi nxora ngadalë të vetmen pasuri të çmuar që kam, fotografitë.
Ja, tani kam në dorë një foto jam unë në krye të shkallëve, jam 5 vjeç, kam veshur xhaketën tënde, këpucët e tua të mëdha. E bëja sa herë që doja të të ngjaja, të isha i madh dhe i fortë si ty edhe pse komshinjtë, kur më shihnin qeshnin.. Më kujtohet si sot, kur ishte dita ime e parë e shkollës, ti m’i krehe flokët kaçurrela dhe nga shtëpia deri tek porta e shkollës ma mbaje dorën shtrënguar dhe ecje krenar. Me ty isha i sigurtë. E di, sa herë vonoheshe s’më kapte gjumi dhe kolla jote e thatë më bënte të hidhesha përpjetë dhe të therrisja-erdhi. Erdhi !
I dashur baba,
Herën e fundit që folëm bashkë të pashë të plakur dhe sytë i kishe më të dallgezuar, megjithëse ai deti blu i thellë prapë ishte aty, por pashë se po humbiste ngadalë atë shkëlqimin e bukur që aq shumë më pëlqente.
U plake vit pas viti para syve të mi dhe unë se kisha vënë re. U shqetësova vërtetë, si ti, kur sëmuresha dhe e gdhije tek koka e krevatit tim, si ti, kur netëve të gjata të fundvitit rrije radhëve të dyqaneve që unë ti gëzohesha Vitit të Ri. Dimrave të ftohtë, kur ktheheshe nga puna vonë dhe ne dëgjonim goditjet e sëpatës në oborr, unë lija hapur derën dhe pas dritares shikoja heroin tim,……ti, më pas hyje brenda duke buzëqeshur dhe çdo gjë ndryshonte. Dhoma mbushej dhe plotësohej. Unë të ulesha në prehër dhe dora jote si me magji më bënte që të më kaplonte gjumi më i bukur në botë. Ti gjithmonë ishe i fundit që uleshe për të ngrënë.
Ishim të varfër baba dhe pse s’të pashë kurrë që të kishe një ditë pushim, sepse asnjëherë s’të paguan sa punoje. Të kujtohet sa herë më merrje me vete, me ulje para vetes, kur ishe me shokë. Kujdeseshe që kepucet e mija,cveshja ime të ishte gjithmonë e bukur. Më tregoje vende dhe histori, këngë që dasmave ju kendoheshin të parëve të tu.Të dëgjoja, kur këndoj mes burrash dhe ndihesha krenar. Zëri yt ishte më i bukuri në botë, kam mall për atë zë.
Më kujtohet, kur me ato prapësitë e mija më zgjasje dorën tende të madhe plot kallo duke më kujtuar se ishim shokë dhe më kërkoje që mos ta përsërisja më, unë te premtoja dhe kurrë s’e mbajta fjalën dhe pse mundohesha.I kujtoj si tani fjalët e tua; burrat edhe gabojnë, burrat falin !
Kurrë s’u mërzite. Sa herë të mbaj mend, kur ktheheshe i lagur nga këmba te koka shirave të viteve, dëgjoja si kolliteshe gjithë natën dhe mëngjesit, prapë niseshe në punë. Mundimi i babait s’paska të shpaguar dhe të harruar. Duhet të bëheshim vetë prindër për të kuptuar se vitet s’kanë qenë të baballarëve, por të fëmijëve.
I dashur baba, dua të të kujtoj se mundi yt nuk ka shkuar kot.Ti u përpoqe që të mos isha një i dështuar në jetë, të mos isha një frikacak, një dembel dhe një analfabet.Të siguroj se shkolla jote ishte më produktive se çdo universitet dhe mësim .Ti nuk je vetëm babai im, por mësuesi im më i mirë, ti je heroi i vetëm që adhurova gjithë këto vite, sot ndihem krenar për çfarë jam dhe kjo të kushtohet ty, vetëm ty.
Të faleminderit që më bëre ky që jam!
