Harris Murana* Rithemelimi i pluralizmit !

Duhet një ndryshim gjithëpërfshirës!
Duhet një shkundje politike!
Ka një lloj mënyre të të konceptuarit të politikës në Shqipëri, e cila për sa më përket, ka mbërritur limitet e saj në këto 32 vite. Kriteri bazë është demonizimi i konceptit të të bërit politikë. Duket sikur çdo gjë që vjen nga baza përputhet me një lloj lobizmi në favor të privilegjeve ‘të disave’, pra tek njerëzit, kjo frymë e padukshme (si çdo frymë),  gjithmonë e më përcjell perceptimin e politikës jo si art i kompromisit, por si kulisë e kapjes dhe e korrupsionit.
Si rrjedhojë vjen dhe demonizimi i kundërshtarit, baltosja e tij deri në breza familjar.
Të qeverisësh nuk do të thotë më të kërkosh të ndërtosh të mirën e përbashkët në dialektikën mes atij, që është mundur dhe atij që ka fituar zgjedhjet, por vetëm të mundohesh të shkelësh kundërshtarin. Për më tepër duke përdorur dhe aleanca të tjera okulte psh ato me gjykatat apo organet e hetimit, segmente të pushtetit e të influencierëve.
Pas më shumë se 30 vitesh është koha të vendosim në peshore këto koncepte. Kriza e demokracisë tregon se orientimi i politikës në mjet për qëllime personale, na çon drejt përplasjes së paevitueshme dhe humbjes së bashkëjetesës  kombëtare në paqe.
Edhe pas zgjedhjeve ka qindra mijëra persona që urrehen mes tyre, nuk njohin legjitimitetin e pozicioneve të të tjerëve dhe nuk përpiqen të gjejnë mundësitë për të zgjidhur nevojat e tyre. Kjo ndoshta vjen dhe si derivat i sëmundjes së vjetër nga e cila lëngon shoqëria jonë “prekja e votës” dhe këtu nuk flas vetëm për votat që çojnë në formimin e ekzekutivit, por edhe votat brenda një subjekti politik. Ka raste të pohuara nga emra publikë për këtë.
Cënimi i votës, shkelja e një vullneti të shprehur, pa diskutim që çon drejt injorimit të interesave legjitime të të varfërve, bizneseve të vogla, të të pamunëve e të papunëve, etj. Tragjikomedia e gjendjes ku jemi duket qartë kur shohim lider që shiten “të fortë” në fushatat elektorale dhe, kur sipari bie na dalin një HIÇ në qeverisje. Rasti i të fortit timonier në politikë tashmë është ikonik. Gati një dekadë me timon në dorë dhe ekonomia ka ngecur, propaganda lulëzon mbi grataçela.
Nuk ka sesi të mirëqeverisësh kur njerëz pa ideale ndryshojnë shpesh opinione dhe lëvizin  sipas interesave që janë tërësisht personale. Të ndryshosh mendim është normale, të shkelësh e shesësh parime është rrugaçëri politike.
Ska programe afatgjata për arsimin, shëndetësinë, zhvillimin ekonomik, administrimin e territorit, skemat e pensioneve.
E gjitha kjo sepse zgjedhjet e bëra nuk janë të vendosura mbi bindje solide, por mbi blerje votash e kushte të tjera mbijetese, përfitimesh, kërcënimesh apo kompromiseve politike.
Rrjedhë e tillë e çon në kolaps sistemin e votës dhe delegjitimon produktin pushtet.
Si pasojë, kontributet e atyre që prodhojnë pushtetin, idealistëve mbështetës, intelektualëve e të rinjve humbin përballë ambicies së mercenarëve që mezi presin fushatat.
Humbur janë gjithashtu humbësit e garës (s’ka paradoks te kjo humbës-humbur), kritikuesit, mendimi ndryshe brenda formacionit, por konstruktiv në idetë e tyre… dhe humbësit real janë ata që votojnë.
Nga ky këndvështrim, kërkohet që elitat drejtuese do duhej të ishin të hapura ndaj kompromisit dhe kontributit të të gjithëve, dhe të atyre që e mendojnë ndryshe, fraksioneve dhe flukseve të tjera jashtë rreshtave politikë.
Momenti është tani ose pluralizmin po e dërgojmë në humnerë.
Vota është fanari mbi shkëmb në det, po nuk e shikuam, anija ku udhëtojmë do të çahet e të gjithë mbytemi.
Varka shpëtimi s’ka për të gjithë, ato që janë i rrëmben ekuipazhi. Ne, rrematarët dhe pasagjerët e kësaj anije duhet të hapim sytë e të ulërasim për drejtimin e kursit.
Duhet rigjetur, rishpikur, rithemeluar DEMOKRACIA. Demokracia, ku pjesëmarrja në jetën publike të mos jetë e lidhur vetëm me votën, por dhe me krijimin e një shoqërie të organizuar nëpërmjet grupeve të mendimit ndryshe.
Pra, në mbyllje sa më përket e për sa mendoj, ndoshta është koha të falim (në mos të falim të gëlltisim) për sa zhgënjime përjetuam në këto vite të demokracisë me brinjë të thyera.
E mira është e dukshme dhe duhet ta pohojmë, e gabuara është rrezëllitëse dhe më shpesh duhet ta pohojmë, e fajshmja bënë muuu dhe luftë t’i shpallim.
Një apel shpirti kam, më së pari për çdo demokrat e person të spektrit të djathtë, por edhe çdo tjetër njeri arsyeqartë: Të kapërcejmë barrierat ideologjike e moskuptimin midis nesh, kur vjen fjala e puna te atdheu që do ju lëmë fëmijëve.
* President i Shoqatës Politike Antikomuniste Atdhetare “2 Prill 1991”