Ilir Levonja. Shuhet ikona e patriotizmit dhe gazetarisë Dalip Greca

Me memorien time ka ecur paralel edhe emri i Dalip Grecës. Duhet të ketë qënë viti 1988 kur kam trokitur për herë të parë në zyrat e gazetës lokale të qytetit. Ajo ishte një godinë e re trikatëshe ku punonte një staf cilësor redaktorësh e gazetarësh. Aty dilte gazeta Shkëndija. Aty ka nisur edhe fjala ime, aty ishte Dalipi. Më vonë me ndryshimet e mëdha demokratike, u takuam rishtas tek Ora e Fjalës, gazetë që luajti një rol të gjerë për qytetin. E më pas tek Republika në Tiranë, ku për vite me radhë thamë fjalën tonë në lidhje me demokracinë e brishtë shqiptare. Më vonë rrugëtuam rishtas tek gazeta Ilyria e shqiptarëve në New York. Më tutje e deri kësaj mbrëmje tek gazeta Dielli po e shqiptarëve të Amerikës së madhe, Vatra. Nga i gjithë ky rrugëtim kam kuptuar se nuk ka fat më të madh për atë që militon të bëhet gazetar, ku në faqe të tëra mbruhet deri ekzistenca kombëtare, se sa rëndësi ka qënia pjesë i një shkolle me bashkohës të tillë. Kësisoj me shiun e ngjizur të Lushnjes sime, nga dera e asaj redaksie, një fat darsian i parapriu mendimit tim eseistik. Sa gati më duket e pakonceptueshme sikur nesër të shkoj e të shtyj derën e New York Times e të mos gjej aty djalin e Darsisë, lushnjarin tim, Dalipin. Një nga kolmunistët më cilësorë duke i dhënë galerisë së shkollës lushnjare përmasa kombëtare. Kur them kombëtare, kini parasysh këto metropole, Tiranë, Prishtinë, Shkup, Podgoricë, Korçë, Shkodër, Vlorë, Gjakovë, Ulqin, Tetovë, Mitrovicë, Lezhë, Krujë, Berat, Prizëren. Po aq malësor, po aq myzeqar, po aq shqiptar. Kur e shoh sot se sa e pasur është memoria ime, gojë plot të them, qofshë i bekuar qytetar intelektual i dheut tim.